Υπάρχει μια στιγμή στις σχέσεις που τίποτα δεν λέγεται ανοιχτά, αλλά όλα αλλάζουν.
Δεν υπάρχουν φωνές.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρη σύγκρουση.
Υπάρχει όμως κάτι ανεπαίσθητο στον αέρα.
Είναι η στιγμή που μια μητέρα αρχίζει να νιώθει ότι ο γιος της δεν είναι πια “δικός της” όπως πριν.
Δεν τηλεφωνεί τόσο συχνά.
Δεν ζητά τη γνώμη της.
Δεν της ανοίγεται με τον ίδιο τρόπο.
Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή εκείνος έπαψε να την αγαπά.
-
Συμβαίνει επειδή μεγάλωσε.
-
Επειδή δημιούργησε μια σχέση.
-
Επειδή μετακίνησε – ίσως για πρώτη φορά – το συναισθηματικό του κέντρο.
Και τότε, πολύ συχνά, κάτι αλλάζει.
Όχι στον γιο.
Στη στάση της μητέρας απέναντι στη γυναίκα που στέκεται δίπλα του.
-
Αντί για αποδοχή, εμφανίζεται υπονόμευση.
-
Αντί για περιέργεια, καχυποψία.
-
Αντί για άνοιγμα, μποϊκοτάζ.
Όχι πάντα φανερά.
Όχι πάντα συνειδητά.
Αλλά με τρόπους που πονάνε βαθιά.
👉 Αν έχεις νιώσει ότι δεν σε πολεμούν για αυτό που κάνεις, αλλά για αυτό που συμβολίζεις, συνέχισε να διαβάζεις.
Όταν ο γιος απομακρύνεται, το σύστημα ταράζεται
Για έναν ενήλικο άνδρα, η απομάκρυνση από τη μητέρα του είναι φυσική εξέλιξη.
Δεν είναι απόρριψη.
Δεν είναι προδοσία.
Είναι το πέρασμα:
-
από το παιδί στον άνδρα
-
από την εξάρτηση στη συντροφικότητα
-
από το «μαμά» στο «εμείς»
Όμως για μια μητέρα που έχει επενδύσει υπερβολικά την ταυτότητά της στον ρόλο της, αυτή η μετάβαση βιώνεται ως απώλεια ελέγχου. Και όταν η απώλεια δεν αντέχεται, το σύστημα αναζητά έναν φταίχτη.
Και συχνά, αυτός ο φταίχτης προσωποποιείται στη σύντροφο.
Η σύντροφος δεν είναι η αιτία, είναι ο καθρέφτης
Η σύντροφος δεν κρίνεται για το ποια είναι.
Κρίνεται για αυτό που αντιπροσωπεύει.
-
Τη μετατόπιση.
-
Την αλλαγή.
-
Το τέλος μιας αποκλειστικότητας.
Όσο πιο ανώριμο είναι το συναισθηματικό σύστημα της μητέρας, τόσο πιο δύσκολα αντέχεται αυτή η πραγματικότητα.
Πώς μοιάζει το μποϊκοτάζ στην καθημερινότητα
Το μποϊκοτάζ σπάνια είναι κραυγαλέο. Συχνά ντύνεται με “φροντίδα”:
-
«Από τότε που είναι μαζί της, άλλαξε»
-
«Δεν είναι πια ο εαυτός του»
-
«Παλιά με είχε πιο πολύ ανάγκη»
Έτσι δημιουργείται μια αφήγηση όπου ο γιος δεν μεγάλωσε — κάποιος τον απομάκρυνε.
Ο γιος που δεν παίρνει θέση
Ο γιος δεν βρίσκεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες.
Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ρόλους.
Όταν δεν παίρνει θέση, η σιωπή του λειτουργεί σαν συνενοχή.
Η μητέρα ενισχύεται.
Η σύντροφος εκτίθεται.
Το λάθος που κάνουν πολλές γυναίκες
Προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν φταίνε.
Να γίνουν “αρκετά καλές”.
Να κερδίσουν αποδοχή.
Όμως δεν μπορείς να κερδίσεις σε ένα παιχνίδι που δεν φτιάχτηκε για να κερδηθεί.
Τι βοηθά πραγματικά
Δεν βοηθά η σύγκρουση ή η εξήγηση.
Βοηθά:
-
η εσωτερική αποστασιοποίηση
-
τα καθαρά όρια
-
η κοινή γραμμή με τον σύντροφο
Όταν το ζευγάρι είναι σταθερό, οι παρεμβάσεις χάνουν τη δύναμή τους.
Δεν μιλάμε για όλες τις μαμάδες
Δεν μιλάμε για κακία.
Μιλάμε για φόβο απώλειας ρόλου.
Και αυτό δεν λύνεται με ενοχές, αλλά με όρια και ενηλικίωση.
Αν νιώθεις ότι σε μποϊκοτάρουν, δεν σημαίνει ότι είσαι λάθος.
Σημαίνει ότι κάτι άλλαξε και κάποιοι δεν έμαθαν πώς να το αντέχουν.
-
Γράψε μου στα σχόλια τι σου έκανε περισσότερο κλικ
-
Μοιράσου το με κάποιον που ίσως χρειάζεται να το ακούσει
