Από: Μαρία Πέππα –
Η φωτογραφία και ο φωτισμένος άνθρωπος είναι πολύ δύσκολο να οριστεί. Μπορεί να έχετε ακούσει, να διαβάσετε, να έχετε σχετιστεί με ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτό το μονοπάτι ή ακόμη καλύτερα να είναι και το δικό σας μονοπάτι.
Ωστόσο, θα ήθελα να επισημάνω μερικές από τις παγίδες που μπορείτε να συναντήσετε στο ταξίδι σας προς τη φωτογραφία, διότι παρόλο που μερικές φορές το μονοπάτι φαντάζει εύκολο, δελεαστικό και στρωμένο με ροδοπέταλα, ίσως να μην έχετε αντιμέτωποι με ανθρώπους και καταστάσεις που σας φέρνουν σε αδιέξοδο και δυσκολεύεστε να διαχειριστείτε.
Όπως γνωρίζετε, όταν κάτι ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό, σπάνια και είναι. Η φωτογραφία δεν είναι υπόθεση μιας ολονύκτιας ατομικής ή ομαδικής διαδικασίας στην οποία θα συμμετέχετε και εκεί τελειώνει το ταξίδι σας.
Η φωτογραφία, είναι το ταξίδι μιας ολόκληρης ζωής όπου κάποια στιγμή ίσως και να φτάσετε στον προορισμό σας δίχως να γνωρίζετε ότι ήδη φτάσατε, μπορείτε απλά να αχνοπατήσετε ή να νιώσετε ότι ουδέποτε αγγίξατε.
Εάν προσεγγίσετε την φωτογραφία σαν ταξίδι, πρόθυμοι να εργαστείτε με άκαμπτη υπομονή και αφοσίωση, τότε, ίσως και να διαπιστώσετε ότι ο τελικός προορισμός, φτασμένος/η ή φωτισμένος/η ίσως και να μην υπάρχουν.
Ωστόσο, εάν νιώσετε πρόθυμοι να εργαστείτε για να φτάσετε στον τελικό προορισμό χωρίς να καταβάλετε προσπάθεια και να αφήσετε χρόνο, θα παρασυρθεί τε σε άλλη μια ψευδαίσθηση.
Η φωτογραφία δεν είναι κάτι που μπορείτε να φορέσετε σαν ένα νέο φόρεμα ή παντελόνι. Δεν είναι κάτι που συμβαίνει ή έρχεται από έξω.
Δεν αφορά την υιοθέτηση συγκεκριμένων συμπεριφορών, εκφράσεων ή φράσεων.
Δεν είναι φωτισμένοι οι άνθρωποι που λένε, ¨είναι όλα καλά¨ , ακόμη και όταν ¨όλα είναι άσχημα¨ . Δεν είναι η φωτογραφία που τους ωθεί να σας κατακλύζουν από απόψεις και κρίσεις, που είναι αντίθετες από το δικό σας βίωμα που ¨δεν είστε φωτισμένοι¨ .
Αυτές οι φτωχές ψυχές υιοθετούν αυτό που πιστεύουν ότι είναι φωτισμένη συμπεριφορά για να καλύψουν τα φυσιολογικά, πανανθρώπινα συναισθήματα και τις στάσεις τους. Ψάχνουν για γρήγορες λύσεις πασπαρτού και ανθρώπους ανίδεους, απελπισμένους που θα τους αναγνωρίσουν ως μόνο φωτισμένα. Υιοθετούν συνήθως το προσωπείο, της/του φωτισμένου, χάνοντας όλη τους την αυθεντικότητα, τη δυνατότητα να φωτιστούν, καθώς και να υπηρετήσουν τους συνανθρώπους τους.
Έτσι λοιπόν, μην παραχωρείτε τη δύναμη σας αναζητώντας την έγκριση του κάθε αυτοαποκαλούμενου γκουρού. Το να επιτρέπετε σε κάποιον άλλο να σκέφτεται για εσάς δεν είναι φωτογραφία, είναι εκχώρηση της δύναμης σας.
Όταν καταπίνετε αμάσητη πνευματική τροφή, δεν είναι φωτογραφία. Η αληθινή φωτογραφία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την υποβολή δυσκολιών ερωτήσεων, με διάκριση και με κριτική σκέψη. Μπορεί να προκύψει μόνο μέσω της θέλησης για ουσιαστική αλλαγή και να της επιτρέψετε, να δώσετε τον κατάλληλο χώρο για να αναδυθεί από τη βαθμίδα σας.
Η αποφυγή συγκρούσεων δεν είναι φωτισμένη συμπεριφορά. Ο φόβος της σύγκρουσης θα σας απομακρύνει από τον πόνο χωρίς τον οποίο δεν μπορείτε να εξερευνήσετε και χωρίς τον οποίο είναι αδύνατον να φωτιστείτε.
Η παθητική ή η επιθετική συμπεριφορά επειδή δεν σκέφτεστε και δεν μπορείτε να υπερασπιστείτε τις επιλογές σας δεν είναι φωτογραφία. Ο ρόλος του θύματος δεν είναι φωτογραφία. Οι αληθινά φωτισμένοι άνθρωποι είναι νικητές, όχι θύματα.
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός, ότι η ανθρώπινη φύση λειτουργεί ενάντια στη φωτογραφία. Οι καθημερινές προκλήσεις και οι κακοτράχαλες ανήφορες είναι πολύ πολλές για τους αληθινούς αναζητητές της. Η επιθυμία για γρήγορη ταχύτητα της φωτογραφίας με όσο το δυνατόν λιγότερη προσπάθεια, είναι πολύ δελεαστική για τους περισσότερους ανθρώπους. Ευκολότερο να προσποιηθούμε τη φωτογραφία παρά να γίνουμε φωτισμένοι.
Η πραγματική ρίζα του προβλήματος οφείλετε στην άγνοια για τις απεριόριστες δυνατότητες του νου μας και στην χαμηλή μας αυτοεκτίμηση. Αν ήμασταν ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα παραδεχθούμε ότι πιστεύουμε πως η φωτογραφία είναι κάτι που μόνο οι ελάχιστοι μπορούν να φιλοδοξούν και να πετύχουν. Άνθρωποι όπως ο Ιησούς και ο Βούδας πχ. Όχι εσείς και εγώ. Γι’ αυτό ενδυόμαστε το προσωπικό της/του φωτισμένου γιατί είναι απείρως ευκολότερο.
Η αληθινή φωτογραφία είναι σπάνια και δεν έχει ανάγκη από προσωπεία. Είναι ήρεμη, σιωπηλή και γαλήνια. Δεν χρειάζεται να καλλιεργήσει την εξωτερική εμφάνιση αυτών των ιδιοτήτων διότι η αντανάκλασή τους συμπαρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της και σε ακτίνα χιλιομέτρων.
Η αλήθεια γίνετε απόλυτα ξεκάθαρη όταν είμαστε σε ευθυγράμμιση με το μέσα μας, όταν επιτρέπουμε να έχει τον πρώτο λόγο και να μας καθοδηγεί…
********
