Από: Μαρία Πέππα –
Ένας άνδρας κάποτε, ανακάλυψε το κουκούλι μιας πεταλούδας.
Μια μέρα, εμφανίστηκε ένα μικρό άνοιγμα στο κουκούλι της.
Ο άνδρας καθισμένος παρατηρούσε την πεταλούδα για πολλές ώρες καθώς εκείνη αγωνιζόταν να περάσει το σώμα της από τη μικρή τρύπα του κουκουλιού.
Φαινόταν ανήμπορη στα μάτια του άνδρα, σαν να δυσκολευόταν, σαν να μην μπορούσε να προχωρήσει περισσότερο.
Έτσι, να αποφασίσω να την βοηθήσει.
Πήρε ένα ψαλίδι και ψαλίδισε τα υπόλοιπα κομμάτια του κουκουλιού.
Η πεταλούδα πρόβαλλε εύκολα, αλλά το σώμα της ήταν πρησμένο και τα φτερά της συρρικνωμένα.
Ο άνδρας, συνέχισε να παρατηρεί την πεταλούδα περιμένοντας να ανοίξει τα φτερά της από λεπτό σε λεπτό για να υποστηρίξει το σώμα της στο οποίο στη συνέχεια θα ξεπρέπει.
Αυτό όμως δεν έγινε.
Στην πραγματικότητα, η πεταλούδα πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της σέρνοντας τα συρρικνωμένα φτερά και το πρησμένο σώμα της.
Ποτέ δεν μπόρεσε να πετάξει ξανά.
Αυτό που ο άνδρας με την καλοσύνη και τη βιασύνη του δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει ήταν, πώς το περιοριστικό κουκούλι και η προσπάθεια της πεταλούδας να περάσει μέσα από το άνοιγμα, εξυπηρετούσε κάποιον ανώτερο σκοπό.
Ήταν ο τρόπος με τον οποίο το σώμα της διοχέτευε υγρό προς τα φτερά της έτσι ώστε με την ολοκλήρωση της διαδικασίας να είναι πανέτοιμη για τις πτήσεις της μόλις ελευθερωνόταν από το κουκούλι της.
Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας…
Μερικές φορές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στο ταξίδι της ζωής, είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Είναι ενδοσκόπησης, πηγής, ενδυνάμωσης και σοφίας.
Ως ευγνωμονούμε κάθε ημέρα για τις προκλήσεις που εμφανίζονται μπροστά μας.
Για κάποιον καλό λόγο μας συμβαίνουν όλα, αρκεί να μαθαίνουμε και να είμαστε έτσι ώστε να μπορούμε να εξερευνήσουμε ΠΕΤΑΜΕ…
********
