Από: Μαρία Πέππα –
Αν είσαι κι εσύ λάτρης της αυτοβελτίωσης , πιθανώς να έχεις παρακολουθήσει διαλέξεις, σεμινάρια κ να έχεις διαβάσει τους ειδικούς βιβλίων …
Όλες αυτές οι θαυμαστές συμβουλές και πρακτικές που ακολουθούν με ευλάβεια ελπίζω κ με διάκριση οι περισσότεροι… Ο
χρόνος που διακρίνεται για τους περισσότερους… Ο χρόνος που διακρίνεται για τους περισσότερους… Ο χρόνος που διακρίνεται για τους περισσότερους … η ” απόλυτη Επιτυχία ” κ ούτω καθεξής, φαντάζει σαν όνειρο καλοκαιρινής νυκτός …
Αναμφίβολα, κάθε βοηθητικό εργαλείο μπορεί να παίξει ρόλο καταλυτικό. Να μας φωτίσει τα συναισθήματα, να μας εμπνεύσει με καινούργιες επιλογές, να μας βοηθήσει να αλλάξουμε νοοτροπία …
Ο χρόνος που επενδύουμε σε όλες αυτές τις δραστηριότητες ίσως και να μην έχει μεγάλη σημασία. Εκείνο όμως που έχει μεγάλη σημασία είναι η μόνιμη ανεπάρκεια που βιώνουμε, η αίσθηση του εαυτού μου πως πάντα υπάρχει κάτι ” περισσότερο ” να κάνουμε για να βελτιωθούμε και να μην είμαστε από την προσπάθεια που καταβάλουμε, δεν είμαστε ποτέ ευχαριστημένοι με τον δικό μας …
Κατά κάποιο τρόπο κ δίχως να το συνειδητοποιήσουμε, είναι σαν να έχουμε κολλήσει σε μια κατάσταση εξαρτητική. Έναν εθισμό μιας εξιδανικευμένης εκδοχής, εικόνα του εαυτού, που θέλει υπέροχους, εκπληκτικούς κορυφαίους, συσκευές όπως των ανθρώπων ειδώλων που θαυμάζουμε … Τους λεγόμενους Φτασμένους …
Αν το καλοσκεφτούμε, ίσως και να έχουμε σε αυτόματο πιλότο, μια πορεία κατά την οποία δεν διαφαίνεται η πολυπότησή του. Νιώθουμε πως ο χρόνος μας εξαντλείται, να μην αναφερθούμε στο νευρικό μας σύστημα …
Γύρω μας, όπου επίσης κι αν κοιτάμε, στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις ταινίες, στο ίντερνετ, στις διαφημίσεις, με έντεχνα προγραμματισμένο τρόπο μας πληροφορούν, πως δεν είμαστε αρκετά καλοί και πως πρέπει να κάνουμε καλύτερους …
Στον τομέα της αυτοβελτίωσης, πολλές οι δελεαστικές υποσχέσεις για το συναίσθημα, τη συμπεριφορά, τους τρόπους σκέψης κ.λπ. Έως ένα βαθμό σαφώς κ είναι χρήσιμες. Θα μπορούσε όμως να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και αυτό γιατί η αυτοβελτίωση βασίζεται σε μια παραδοχή που είναι εγγενώς εσφαλμένη … Βασίζεται στην πεποίθηση πως κάποια ” μελλοντική στιγμή ” θα αισθανόμαστε άνετα και ασφαλείς όπως η φυσική κατάσταση του ΕΔΩ και ΤΩΡΑ μας είναι ανεπαρκής ή ελλιπής …
Αν λοιπόν ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση κ το ΤΩΡΑ είναι αυτό που έχει σημασία, αυτή η εξιδανικευμένη εκδοχή του εαυτού αυτομάτως θέλει να υφίσταται κ το μόνο στο οποίο επιτυγχάνουμε να κυνηγάμε την ουρά μας …
Με την περισσή αθωότητα οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε στην πολυπόθητη μελλοντική μας στιγμή κατά την οποία είμαστε πολύ ευχαριστημένοι .
λεπτή διαχωριστική γραμμή για όλους εμάς τους φανατικούς λάτρεις της αυτοβελτίωσης της οποίας οφείλουμε να αποκτήσουμε επίγνωση. Αυτή είναι η Εμμονή, ” Η Προσκόλληση στο Ιδανικό της Αυτοβελτίωσης ” και αυτό πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’όψιν για τον τρόπο που θα κάνουμε στη συνέχεια …
Η πραγματικότητα είναι, πως μέσα από προσκολλήσεις και εξαναγκασμούς, δεν μπορεί να προκύψει αυτοβελτίωση … Η αυτοβελτίωση προκύπτει φυσικά και η καλύτερη ως αποτέλεσμα καλλιέργειας της επίγνωσης σε κάθε ΕΔΩ κ ΤΩΡΑ …
Όσο περισσότερο προσπαθούμε, άλλο τόσο που αντιτίθεται … ανακωχή…
Όταν ασυνείδητα διαιωνίζουμε μέσα μας την πεποίθηση ότι δεν είμαστε ” Αρκετά Καλοί έτσι όπως είμαστε αυτή την Στιγμή “, η απόσταση που θα διατηρηθεί από την αληθινή, η φυσική κατάσταση της υπάρξεώς μας που είναι η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ που γιγαντώνει …
Ας αφεθούμε χαλαρά λοιπόν σε αυτό το ΤΕΛΕΙΟ ΟΝ που είμαστε στο κάθε ΤΩΡΑ την κάθε μας ΣΤΙΓΜΗ …
********
