Θέλεις σχέση.
Το λες στις φίλες σου. Το σκέφτεσαι όταν γυρίζεις σπίτι. Θα ήθελες να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου, να μοιράζεστε την καθημερινότητα, τις χαρές, τις δυσκολίες, εκείνα τα μικρά πράγματα που αποκτούν αξία όταν υπάρχει κάποιος να τα μοιραστείς.
Και όμως…
Μόλις κάποιος αρχίσει να πλησιάζει πραγματικά, κάτι μέσα σου πατάει φρένο.
Ξαφνικά αρχίζεις να βλέπεις πράγματα που πριν δεν σε ενοχλούσαν.
¨Δεν ξέρω… κάτι δεν μου βγάζει.¨
¨Δεν είναι ακριβώς αυτό που ψάχνω.¨
¨Είναι πολύ διαθέσιμος.¨
¨Είναι πολύ καλός, αλλά…¨
Ή μπορεί να συμβεί κάτι ακόμη πιο παράξενο.
Να θέλεις απεγνωσμένα μια σχέση με έναν άνθρωπο, που κατά κάποιον τρόπο, δεν μπορεί πραγματικά να είναι διαθέσιμος.
Είναι δεσμευμένος.
Δεν θέλει σχέση.
Μόλις έχει βγει από μια δύσκολη σχέση.
Μένει πολύ μακριά.
Εμφανίζεται και εξαφανίζεται.
Κι εσύ κάθε φορά λες:
¨Γιατί δεν μπορώ να βρω έναν άνθρωπο που να θέλει πραγματικά;¨
Ίσως, λοιπόν, αξίζει να κάνουμε μια διαφορετική ερώτηση.
Μήπως δεν φοβάσαι μόνο ότι δεν θα βρεις σχέση;
Μήπως φοβάσαι και τι θα συμβεί αν τελικά τη βρεις;
Τι σημαίνει πραγματικά ¨θέλω σχέση αλλά φοβάμαι¨;
Το να θέλεις μια σχέση και ταυτόχρονα να φοβάσαι την εγγύτητα δεν είναι απαραίτητα αντίφαση.
Μπορούν να υπάρχουν και τα δύο μέσα μας.
Ένα κομμάτι μας μπορεί να λαχταρά σύνδεση, τρυφερότητα και συντροφικότητα.
Και ένα άλλο κομμάτι να λέει:
¨Πρόσεχε. Αν πλησιάσεις πολύ, μπορεί να πληγωθείς.¨
Αυτός ο εσωτερικός διχασμός μπορεί να εμφανιστεί ως φόβος δέσμευσης, φόβος οικειότητας ή ως συμπεριφορές που μοιάζουν με αυτοσαμποτάζ στις σχέσεις.
Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος ¨δεν θέλει σχέση¨.
Μερικές φορές σημαίνει ότι θέλει τη σχέση, αλλά φοβάται τις συνέπειες της συναισθηματικής εγγύτητας.
Και αυτή είναι μια πολύ σημαντική διαφορά.
Γιατί άλλο είναι:
¨Δεν μου κάνει αυτός ο άνθρωπος.¨
και άλλο:
¨Φοβάμαι να δω αν πραγματικά μου κάνει.¨
Δεν είναι το ίδιο.
Πώς εμφανίζεται το αυτοσαμποτάζ στις σχέσεις
Το αυτοσαμποτάζ συνήθως δεν εμφανίζεται ως μια φωνή που λέει:
¨Φοβάμαι να αγαπήσω.¨
Αν ήταν τόσο εύκολο, θα το αναγνωρίζαμε αμέσως.
Συχνά εμφανίζεται μεταμφιεσμένο σε λογική, κριτική, ανεξαρτησία ή ¨υψηλά standards¨.
Και γι’ αυτό μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να το αναγνωρίσουμε.
1. Επιλέγω ανθρώπους που δεν μπορούν πραγματικά να είναι διαθέσιμοι
Ας πούμε ότι η Μαρία εδώ και τρία χρόνια λέει:
¨Θέλω επιτέλους μια σοβαρή σχέση.¨
Θέλει συντροφικότητα. Θέλει έναν άνθρωπο που να είναι παρών.
Όμως, όταν κοιτάξουμε τις επιλογές της, υπάρχει ένα παράξενο μοτίβο.
Ο ένας άνθρωπος δεν θέλει δεσμεύσεις.
Ο άλλος μένει εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.
Ο τρίτος είναι συναισθηματικά κλειστός.
Ο τέταρτος μόλις έχει βγει από μια σχέση και ¨δεν είναι έτοιμος¨.
Και κάθε φορά η Μαρία καταλήγει στο ίδιο σημείο: μόνη.
Φυσικά, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα της μόνο από αυτές τις επιλογές.
Μπορεί πράγματι να είναι σύμπτωση.
Μπορεί κάποιοι άνθρωποι απλώς να την έλκουν περισσότερο.
Αλλά όταν το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, αξίζει να το παρατηρήσουμε.
Γιατί ένας μη διαθέσιμος άνθρωπος μπορεί, παράξενα, να προσφέρει κάτι που ένας πραγματικά διαθέσιμος άνθρωπος δεν προσφέρει:
Απόσταση.
Και η απόσταση μπορεί να δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας.
Αν ο άλλος βρίσκεται μακριά, αν δεν θέλει δέσμευση ή αν δεν είναι συναισθηματικά διαθέσιμος, μπορείς να τον επιθυμείς χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίσεις όλη την πραγματικότητα της οικειότητας.
Δεν χρειάζεται να τον αφήσεις πραγματικά να μπει στη ζωή σου.
Κι έτσι μπορεί να δημιουργείται ένας παράδοξος κύκλος:
Θέλω σχέση → επιλέγω κάποιον που δεν μπορεί να τη δώσει → δεν προχωρά η σχέση → επιβεβαιώνω ότι ¨δεν υπάρχει κανείς¨.
2. Η παγίδα της τελειότητας
Το δεύτερο μοτίβο είναι πιο ύπουλο.
Γιατί εδώ μπορεί πραγματικά να πιστεύεις ότι απλώς έχεις υψηλά standards.
Και φυσικά είναι υγιές να έχεις κριτήρια.
Δεν χρειάζεται να είμαστε με κάποιον που δεν μας ταιριάζει, που δεν μας σέβεται ή που δεν μοιράζεται τις βασικές μας αξίες.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν ένα μικρό ελάττωμα γίνεται λόγος για να ακυρώσουμε ολόκληρο τον άνθρωπο.
Ο Γιώργος, για παράδειγμα, βγαίνει δεύτερο ραντεβού με μια γυναίκα.
Ταιριάζουν σε πολλά.
Υπάρχει επικοινωνία.
Γελάνε.
Έχουν κοινές αξίες.
Και ξαφνικά παρατηρεί ότι εκείνη μιλάει λίγο πιο δυνατά στο εστιατόριο.
¨Δεν μου κάνει.¨ Τέλος.
Το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό μπορεί πράγματι να τον ενοχλεί.
Και είναι δικαίωμά του.
Αλλά το ερώτημα είναι:
Είναι πραγματικά ασυμβατότητα ή έγινε ένα μικρό ελάττωμα η δικαιολογία για να μην προχωρήσει η γνωριμία;
Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο:
¨Αυτό δεν μπορώ να το αποδεχτώ.¨
και στο:
¨Αν βρω κάτι που δεν μου αρέσει, μπορώ να φύγω πριν δεθώ.¨
3. Φεύγω πρώτος για να μην προλάβεις να με πληγώσεις
Αυτό είναι ίσως το πιο συναισθηματικά φορτισμένο μοτίβο.
Τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν καλά.
Ο άλλος δείχνει ενδιαφέρον.
Σε αναζητά.
Σε υπολογίζει.
Σε γνωρίζει λίγο περισσότερο.
Και αντί να νιώσεις μόνο χαρά, εμφανίζεται ένα περίεργο άγχος.
¨Πολύ γρήγορα πάει.¨
¨Δεν ξέρω αν το θέλω.¨
¨Κάτι με πιέζει.¨
Και ξαφνικά απομακρύνεσαι.
Μπορεί να απαντάς λιγότερο.
Μπορεί να δημιουργήσεις έναν καβγά για κάτι μικρό.
Μπορεί να πεις:
¨Νομίζω ότι καλύτερα να το αφήσουμε εδώ.¨
Και μετά, όταν περάσει ο πανικός, να αναρωτηθείς:
¨Γιατί το έκανα;¨
Ίσως γιατί όταν κάποιος αρχίζει να μας νοιάζει, αποκτούμε κάτι για να χάσουμε.
Και τότε ο φόβος μπαίνει στο δωμάτιο.
Γιατί φοβάμαι μια σχέση ενώ τη θέλω;
Εδώ βρίσκεται το πιο σημαντικό κομμάτι.
Γιατί αν θέλεις σχέση, γιατί να την αποφεύγεις;
Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους.
Όμως υπάρχουν ορισμένοι ψυχολογικοί μηχανισμοί που μπορούν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τι συμβαίνει.
Ο φόβος της ευαλωτότητας
Για να δημιουργηθεί πραγματική οικειότητα, κάποια στιγμή πρέπει να κατεβάσουμε την πανοπλία.
Να πούμε:
¨Αυτό με πονάει.¨
¨Αυτό το θέλω.¨
¨Αυτό με φοβίζει.¨
¨Μου λείπεις.¨
¨Σε χρειάζομαι.¨
Και για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να προστατεύεται μόνος του, αυτές οι φράσεις μπορεί να μοιάζουν τρομακτικές.
Γιατί η ευαλωτότητα σημαίνει:
¨Τώρα ο άλλος έχει πρόσβαση σε κάτι σημαντικό για μένα.¨
Και μαζί με την πιθανότητα της αγάπης εμφανίζεται και η πιθανότητα του πόνου.
Ο φόβος της απόρριψης και της απώλειας
Αν δεν δεθώ, δεν μπορώ να χάσω.
Αν δεν αγαπήσω πολύ, δεν θα πονέσω πολύ.
Αν φύγω πρώτη, δεν θα χρειαστεί να με αφήσουν.
Αυτή η λογική μπορεί να φαίνεται προστατευτική.
Και πράγματι, βραχυπρόθεσμα μπορεί να μειώνει το άγχος.
Όμως μακροπρόθεσμα μπορεί να δημιουργεί κάτι πολύ οδυνηρό:
την απομόνωση.
Γιατί δεν προστατεύεσαι μόνο από τον πόνο.
Προστατεύεσαι και από τη σύνδεση.
Η βαθύτερη πεποίθηση ¨αν με γνωρίσει πραγματικά, θα φύγει¨
Κάτω από ορισμένες συμπεριφορές αυτοσαμποτάζ, μπορεί να υπάρχει μια βαθύτερη πεποίθηση:
¨Αν κάποιος με γνωρίσει πραγματικά, δεν θα με αγαπήσει.¨
Κι έτσι δημιουργείται ένας παράξενος μηχανισμός.
Πριν προλάβει ο άλλος να σε γνωρίσει πραγματικά…
φεύγεις.
Πριν προλάβει να σε απορρίψει…
τον απορρίπτεις.
Πριν προλάβεις να δεθείς…
κλείνεις την πόρτα.
Έτσι, το αυτοσαμποτάζ μπορεί να λειτουργήσει σαν μια προσπάθεια να ελέγξεις την απόρριψη.
¨Δεν θα περιμένω να με αφήσεις. Θα φύγω εγώ.¨
Πώς ξεχωρίζω αν δεν μου κάνει ή αν φοβάμαι;
Αυτή είναι ίσως η πιο χρήσιμη ερώτηση ολόκληρου του θέματος.
Γιατί δεν θέλουμε να πέσουμε στην άλλη παγίδα.
Δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που δεν θέλουμε κάποιον φοβόμαστε τη δέσμευση.
Μπορεί απλώς να μη μας ταιριάζει.
Η διαίσθηση, η συμβατότητα και τα προσωπικά μας όρια έχουν σημασία.
Το ζητούμενο είναι να αρχίσουμε να παρατηρούμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας όταν θέλουμε να φύγουμε.
Ρώτησε τον εαυτό σου:
¨Με ενοχλεί κάτι ουσιαστικό ή ψάχνω απλώς έναν λόγο για να φύγω;¨
¨Αν αυτό το μικρό ελάττωμα δεν υπήρχε, θα ένιωθα πιο ασφαλής ή πάλι θα ήθελα να απομακρυνθώ;¨
¨Νιώθω ότι δεν μου ταιριάζει ή νιώθω φόβο επειδή με πλησιάζει;¨
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως.
Μερικές φορές η απάντηση βρίσκεται ακριβώς στη μικρή παύση πριν πάρουμε την απόφαση.
2 ερωτήσεις που μπορούν να αποκαλύψουν το δικό σου μοτίβο
Δεν χρειάζεται να κάνεις μια τεράστια ψυχολογική ανάλυση του εαυτού σου.
Πάρε ένα τετράδιο και γράψε.
Ερώτηση 1: Τι κοινό είχαν οι τελευταίοι άνθρωποι που επέλεξα;
Κοίτα τις τρεις τελευταίες γνωριμίες ή σχέσεις σου.
Όχι μόνο τι άνθρωποι ήταν.
Κοίτα τι μπορούσαν να σου προσφέρουν.
Ήταν διαθέσιμοι;
Ήθελαν σχέση;
Ήταν συναισθηματικά παρόντες;
Μπορούσαν να επικοινωνήσουν;
Ή υπήρχε πάντα κάποια απόσταση;
Αν βρεις το ίδιο χαρακτηριστικό ξανά και ξανά, μην αρχίσεις να κατηγορείς τον εαυτό σου.
Απλώς παρατήρησέ το.
Η αναγνώριση ενός μοτίβου δεν είναι καταδίκη.
Είναι πληροφορία.
Ερώτηση 2: Τι φοβάμαι ότι θα χάσω αν μπω σε μια σοβαρή σχέση;
Αυτή η ερώτηση είναι πολύ πιο σημαντική απ’ όσο φαίνεται.
Γιατί μπορεί να μη φοβάσαι πραγματικά τη σχέση.
Μπορεί να φοβάσαι τι νομίζεις ότι θα χάσεις μέσα στη σχέση.
Την ελευθερία σου;
Τον χρόνο σου;
Την ανεξαρτησία σου;
Την ηρεμία σου;
Τον έλεγχο;
Την ταυτότητά σου;
Ή μήπως φοβάσαι ότι θα χρειαστεί να εξαρτηθείς συναισθηματικά από έναν άλλον άνθρωπο;
Και εδώ υπάρχει μια πολύ σημαντική διάκριση:
Μια υγιής σχέση δεν χρειάζεται να σημαίνει ότι χάνεις τον εαυτό σου.
Μπορεί να σημαίνει ότι προσθέτεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου χωρίς να εξαφανίζεις εσένα.
Το να αναγνωρίσεις το αυτοσαμποτάζ δεν σημαίνει ότι πρέπει να κατηγορήσεις τον εαυτό σου
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε όλα αυτά, θέλω να προσέξεις κάτι.
Μην πεις: ¨Πάλι εγώ φταίω.¨
Δεν είναι αυτό το μήνυμα.
Το αυτοσαμποτάζ, όταν υπάρχει, συνήθως δεν δημιουργείται επειδή κάποιος θέλει να καταστρέψει την ευτυχία του.
Πιο συχνά είναι μια προσπάθεια προστασίας.
Κάποτε μπορεί να χρειάστηκε να προστατευτείς.
Να έμαθες να μην εμπιστεύεσαι.
Να μην εξαρτάσαι.
Να φεύγεις πριν πληγωθείς.
Να κρατάς τον έλεγχο.
Και ίσως αυτός ο μηχανισμός κάποτε να σου ήταν χρήσιμος.
Το ερώτημα σήμερα είναι:
Εξακολουθεί να με προστατεύει ή με κρατάει μακριά από αυτό που πραγματικά θέλω;
Αυτή είναι μια πολύ πιο τρυφερή ερώτηση.
Και ίσως μια πολύ πιο χρήσιμη αρχή για αλλαγή.
Δεν χρειάζεται να εξαφανίσεις τον φόβο για να αγαπήσεις
Ίσως περιμένεις κάποια στιγμή να ξυπνήσεις και να μην φοβάσαι καθόλου.
Να νιώθεις απόλυτα ασφαλής.
Να μην έχεις αμφιβολίες.
Να μην υπάρχει κανένα άγχος.
Αλλά η συναισθηματική ωριμότητα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν φοβάμαι.
Μπορεί να σημαίνει:
¨Φοβάμαι, αλλά δεν θα αφήσω τον φόβο να αποφασίσει μόνος του για μένα.¨
Μπορώ να κάνω μια παύση.
Να παρατηρήσω.
Να μην φύγω αμέσως.
Να μην ακυρώσω τον άλλον επειδή βρήκα ένα μικρό ελάττωμα.
Να μην επιλέξω ξανά έναν άνθρωπο που ξέρω από την αρχή ότι δεν μπορεί να είναι διαθέσιμος.
Και κυρίως…
να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να ανακαλύψει τι πραγματικά θέλει.
Αν θέλεις σχέση αλλά φοβάσαι, ξεκίνα από εδώ
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου αύριο.
Ξεκίνα με μια μικρή παρατήρηση.
Την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις κάποιον και νιώσεις την ανάγκη να απομακρυνθείς, μην πάρεις αμέσως απόφαση.
Κάνε μια παύση.
Και ρώτησε:
¨Δεν μου κάνει; Ή φοβάμαι να δω αν μου κάνει;¨
Μερικές φορές η απάντηση θα είναι:
¨Δεν μου κάνει.¨
Και αυτό είναι απολύτως εντάξει.
Άλλες φορές μπορεί να είναι:
¨Δεν ξέρω ακόμα. Αλλά φοβάμαι.¨
Και τότε ίσως αξίζει να μείνεις λίγο περισσότερο.
Όχι για να πιέσεις τον εαυτό σου να αγαπήσει κάποιον.
Αλλά για να μην αφήσεις τον φόβο να αποφασίσει πριν προλάβεις να γνωρίσεις την πραγματικότητα.
Συχνές ερωτήσεις για τον φόβο της σχέσης και το αυτοσαμποτάζ
Γιατί θέλω σχέση αλλά μόλις κάποιος με πλησιάσει απομακρύνομαι;
Μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι. Σε ορισμένες περιπτώσεις συνδέεται με φόβο οικειότητας, φόβο απόρριψης, προηγούμενες δύσκολες εμπειρίες ή βαθύτερες πεποιθήσεις σχετικά με την αξία και την ασφάλεια. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάποιο ¨πρόβλημα¨ με εσένα. Αξίζει όμως να παρατηρήσεις αν η ίδια αντίδραση επαναλαμβάνεται.
Πώς καταλαβαίνω αν φοβάμαι τη δέσμευση;
Ένα πιθανό σημάδι είναι όταν θέλεις μια σχέση θεωρητικά, αλλά όταν εμφανίζεται ένας πραγματικά διαθέσιμος άνθρωπος νιώθεις έντονη ανάγκη να απομακρυνθείς. Άλλα πιθανά μοτίβα είναι η συνεχής αναζήτηση ελαττωμάτων, η επιλογή συναισθηματικά μη διαθέσιμων ανθρώπων ή η απότομη απόσυρση όταν η σχέση γίνεται πιο κοντινή.
Αυτά όμως, δεν αποτελούν από μόνα τους διάγνωση.
Τι είναι το αυτοσαμποτάζ στις σχέσεις;
Το αυτοσαμποτάζ στις σχέσεις αναφέρεται σε συμπεριφορές που συνειδητά ή ασυνείδητα, δυσκολεύουν ή διακόπτουν μια σχέση που μπορεί να έχει προοπτική. Μπορεί να περιλαμβάνει την επιλογή μη διαθέσιμων συντρόφων, την υπερβολική κριτική, την αποφυγή οικειότητας ή την προληπτική αποχώρηση.
Γιατί επιλέγω συνέχεια συναισθηματικά μη διαθέσιμους ανθρώπους;
Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους. Μερικές φορές η συναισθηματική απόσταση μπορεί να μοιάζει πιο ασφαλής, επειδή μειώνει τον κίνδυνο πραγματικής οικειότητας. Αν κάποιος δεν μπορεί να είναι διαθέσιμος, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσεις στον ίδιο βαθμό την ευαλωτότητα που απαιτεί μια αμοιβαία σχέση.
Είναι κακό να έχω υψηλά standards στις σχέσεις;
Όχι. Τα υγιή κριτήρια είναι σημαντικά. Το θέμα είναι να ξεχωρίζεις τις ουσιαστικές αξίες και ανάγκες από την αναζήτηση μιας τελειότητας που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να σου προσφέρει. Αν κάθε μικρή ατέλεια γίνεται λόγος άμεσης απόρριψης, αξίζει να εξετάσεις τι συμβαίνει πίσω από αυτή την ανάγκη.
Πώς μπορώ να σταματήσω να σαμποτάρω τις σχέσεις μου;
Το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση του μοτίβου. Παρατήρησε ποιους ανθρώπους επιλέγεις, πότε αρχίζεις να απομακρύνεσαι και τι σκέψεις εμφανίζονται εκείνη τη στιγμή. Η αυτοπαρατήρηση, η δουλειά πάνω στις βαθύτερες πεποιθήσεις και όταν χρειάζεται, η υποστήριξη από έναν κατάλληλο επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορούν να βοηθήσουν.
Μπορώ να φοβάμαι μια σχέση και παρ’ όλα αυτά να θέλω πραγματικά να αγαπήσω;
Ναι. Η επιθυμία για σύνδεση και ο φόβος της οικειότητας μπορούν να συνυπάρχουν. Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα να εξαφανίσεις κάθε φόβο, αλλά να μάθεις να τον αναγνωρίζεις ώστε να μην παίρνει εκείνος όλες τις αποφάσεις για τη συναισθηματική σου ζωή.
Το τελευταίο που θέλω να θυμάσαι
Αν έχεις πει πολλές φορές:
¨Θέλω σχέση, αλλά δεν βρίσκω κανέναν.¨
ίσως αξίζει, κάποια στιγμή, να προσθέσεις μία ακόμη ερώτηση:
¨Μήπως κάποιες φορές απομακρύνω αυτό ακριβώς που λέω ότι θέλω;¨
Όχι για να κατηγορήσεις τον εαυτό σου.
Όχι για να πεις ¨όλα εγώ τα κάνω λάθος¨.
Αλλά για να γνωρίσεις καλύτερα τον τρόπο με τον οποίο αγαπάς, φοβάσαι και προστατεύεσαι.
Γιατί μερικές φορές η μεγαλύτερη αλλαγή δεν ξεκινά όταν βρίσκουμε τον ¨σωστό άνθρωπο¨.
Ξεκινά όταν μπορούμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και να πούμε:
¨Α, τώρα καταλαβαίνω τι κάνω.¨
Και από εκεί και πέρα…
μπορούμε να αρχίσουμε να επιλέγουμε διαφορετικά.
Θέλεις να το δεις και μέσα από πραγματικά παραδείγματα;
Στο βίντεό μου ¨Θέλω σχέση αλλά φοβάμαι – Πώς σαμποτάρεις την ευτυχία σου χωρίς να το ξέρεις¨ μιλάω πιο αναλυτικά για τα τρία βασικά μοτίβα αυτοσαμποτάζ, τον φόβο της ευαλωτότητας, τον φόβο της απόρριψης και τις ερωτήσεις που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου για να αναγνωρίσεις το δικό σου μοτίβο.
Δες το βίντεο και κάνε μαζί μου αυτή τη μικρή διαδρομή αυτογνωσίας.
Και αν αναγνώρισες κάτι από τον εαυτό σου, γράψε μου:
¨Ποιο από αυτά τα μοτίβα βλέπω περισσότερο στη δική μου ζωή;¨
Μερικές φορές μια ειλικρινής απάντηση είναι η αρχή μιας πολύ μεγάλης αλλαγής. 🤍
📌 Σχετικά Βίντεο για τις Σχέσεις και την Επικοινωνία
Αν θέλετε να εμβαθύνετε περισσότερο στην επικοινωνία, τις σχέσεις και τα μοτίβα που επηρεάζουν τη σύνδεσή μας με τους άλλους, δείτε και τα παρακάτω βίντεο.
