Από: Μαρία Πέππα –
Μια από τις πιο συγκινητικές και απίστευτες εμπειρίες που μπορούν να βιώσουν έναν άνθρωπο, είναι η απόκτηση Παιδιών…
Αναδεικνύουν μέσα μας την πιο προστατευτική πλευρά της προσωπικότητάς μας κ δικαίως… Είναι τόσο ανυπεράσπιστα όταν γεννιούνται…
Καθώς τα παρατηρούμενα αναπτύσσονται, η αγωνία μας δεν είναι ασφαλής και εξοπλισμένη με όλες τις δεξιότητες που μας εμποδίζουν να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και στους υπερβολικούς περιορισμούς που μας επιβάλλει…
Επιθυμούμε να μεγαλώνουμε παιδιά που εξελίσσονται σε σκεπτόμενα άτομα, με δυνατή προσωπικότητα, πετυχαίνουν ότι καταπιάνονται την κάθε δεδομένη στιγμή…
Τι συμβαίνει όμως όταν οι ενέργειες τους είναι ενάντιες στις δικές μας πεποιθήσεις και αξίες ???
Μεγάλο το πλήγμα του Εγώ μας όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δική μας απόλυτη αλήθεια και τη δική τους την οποία αποκαλούμε σχετική…
Μεγαλώνοντας παιδιά τους καιρούς, όπου τα έξυπνα τηλέφωνα είναι ο κανόνας, ο κόσμος δίχως σύνδεση με το internet αδιανόητο, ξεχνάμε πως οι νεότερες γενιές εκτίθενται όλο και περισσότερο σε ποικίλες φωνές, απόψεις, πολιτισμούς και γενικότερα στις πληροφορίες δίχως όρια…
Αυτή η δυνατότητα τους δίνει την ευκαιρία να επιλέξουν, να ταυτιστούν, να συντονιστούν, να διαμορφώσουν καινούργιες πεποιθήσεις και κοσμοθεωρίες απορρίπτοντας τις αυθεντικές γι’αυτά…
Ναι… μπορεί τα παιδιά μας να αποτελούν μέρος αυτού που εμείς είμαστε, αλλά παράλληλα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το δικαίωμά τους να διαμορφώσουμε τη δική τους σκέψη, να κάνουμε τη λάθος ή σωστή επιλογή, να κάνουμε κατά το δοκούν και γενικότερα την ανάγκη τους για αυτονομία…
Αυτό δεν είναι που κάθε γονιός αποζητά στην τελική ???
Τα Παιδιά μας δεν μας Ανήκουν… Τα Παιδιά μας Ανήκουν στη Ζωή…
********
