Από: Μαρία Πέππα
Για να νιώσουμε τα συναισθήματά μας , θα πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε χώρο στην Ευάλωτη πλευρά της υπάρξεώς μας να αναδυθεί… Και φυσικά η αναγνώριση και η αποδοχή της ευαλωτότητάς μας μπορεί να φαντάζει μια πολύ δύσκολη και επικίνδυνη υπόθεση, ειδικά όταν οι περισσότεροι από εμάς ταυτίζονται με την ευαλωτότητα με το ξύσιμο των πληγών μας …
Γιατί όμως να συμβαίνει έτσι ???
Οι γονείς και οι καταστάσεις της ζωής, μας μαθαίνουν να μαχόμαστε, να αμυνόμαστε, να είμαστε και να δείχνουμε δυνατούς …
Πόσοι από εμάς έχουμε ποτέ αναλογιστεί, αν ένας από τους λόγους της κατάντιας του ανθρώπινου είδους, πιθανόν να οφείλεται σε αυτή μας την βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ???
Από παιδιά μεγαλώνουμε διδασκόμενοι, πως ευάλωτος άνθρωπος σημαίνει τρωτός, αθωράκιστος, επιρρεπείς υποκείμενο κάθε αρνητικής ή τοξικής κατάστασης και ανθρώπου …
Πόσοι όμως από εμάς δεν έχουμε ποτέ αναλογιστεί αν η ευαλωτότητά μας, αυτό το άβολο, μουδιασμένο, φιμωμένο κομμάτι μέσα μας, δεν μας οδηγεί στους εθισμούς και στις διάφορες ψυχοσωματικές μας ασθένειες ???
Σαφώς κ οφείλουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, να τον σεβόμαστε και να μην επιτρέπουμε να μας καταπατούν …
Πως όμως θα θεραπευθούμε αν πρώτα δεν έρθουμε σε επαφή με το μέσα μας, εκφράζοντας την απόλυτη αλήθεια μας κ τα συναισθήματά μας ???
Πως θα διατηρήσουμε αυθεντικές σχέσεις με περιεχόμενο, βάθος και ουσία με τους ανθρώπους γύρω μας ???
Και θέτω ένα ερώτημα σε όλους εσάς που με τιμάτε με την ανάγνωση αυτής της ανάρτησής μου …
Γιατί η ευαλωτότητα χαρακτηρίζεται σαν αδυναμία, όταν χρειάζεται Γενναιότητα για να αναγνωριστεί, να εκδηλωθεί κ να εκφραστεί ???
Μήπως η Ευαλωτότητα δεν είναι Αδυναμία ???
Μέρος της κάθε ανθρώπινης ύπαρξης είναι κ αυτή …
Μια αστείρευτη πηγή γνώσης που οδηγεί στην αυτογνωσία …
Ακόμα και Ευάλωτοι είμαστε Γενναίοι …
********
