Μόνο για Σήμερα, δοκίμασε να δώσεις Άδεια στον Εαυτό σου ...

Από: Μαρία Πέππα –

Όταν είμαστε παιδιά και οι γονείς ή οι φροντιστές μας αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωής μας, δίνουν πολύ μεγάλη έμφαση στους κανόνες. Να κάνουν για να μας προστατέψουν, για να μας μάθουν πώς να συμπεριφερθούμε ορθά και για να μας προετοιμάσουν για την ενήλικη ζωή μας.

Οι κανόνες στην παιδική ηλικία

Οι κανόνες, καθορίζουν αυτά που μας επιτρέπονται, μπορούμε ή δεν μπορούμε να κάνουμε. Μας επιβάλλονται άλλοτε για να ενισχύσουν την καλή μας συμπεριφορά και άλλοτε για να αποθαρρύνουν την κακή μας.

Σαν παιδιά δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε γιατί επέβαλαν αυτούς τους κανόνες. Ωστόσο, καταλαβαίνουμε πολύ καλά μέσα από την επιμονή των ενηλίκων και τη συνεχή επανάληψη των κανόνων, ότι πρέπει να υπακούσουμε. Σε αντίθετη περίπτωση δεχόμαστε επιπλήξεις, ή ακόμη και τιμωρίες.

Ένα παράδειγμα κανόνων συνοδεύονται από επιπλήξεις και τιμωρίες που συνήθως δημιουργεί αίσθηση αναξιότητας και χαμηλή αυτοεκτίμηση στα παιδιά, θα μπορούσε να αφορά και την απόδοσή μας στο σχολείο. Ποιος από εμάς, ακόμη και τους αριστούς, δεν έφερε κάποιους κακούς βαθμούς στο σπίτι από το σχολείο.

Οι κακοί βαθμοί μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικοί για τους γονείς, αλλά πόσοι από αυτούς γνωρίζουν τον κατάλληλο τρόπο για να προετοιμάσουν το παιδί τους για μελλοντική επιτυχία; Πόσοι από αυτούς διαχωρίζουν το παιδί από τη μειωμένη σχολική του απόδοση και το επαινούν σε άλλους τομείς που ξεχωρίζει; Πόσοι γονείς διαβεβαιώνουν το παιδί τους ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι οι κακοί βαθμοί δεν χρειάζονται αποτυχία αλλά ένα από τα πολλά διαθέσιμα μέτρα που συμβάλλουν στην επιτυχία;

Οι εσωτερικευμένοι κανόνες

Τις περισσότερες φορές, τα αποτυπώματα που συνοδεύουν τους παραπάνω καθώς και διάφορες «κανόνες» που μας επιβλήθηκαν εσωτερικά και γίνονται μέρος του ποιοι είμαστε. Και βεβαίως μπορούμε να διατηρούμε τους κανόνες που κρίνουμε ωφέλιμους. Τι συμβαίνει όμως με εκείνους τους κανόνες που τελικά μας έβγαλαν και που περιορίζουν τη ζωή μας;

Τους κανόνες που μας στερούν από το να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας ως ενήλικες ή πρωτοβουλίες γενικότερα; Που συντηρούν την ατολμία μας περιμένοντας από τους άλλους να μας δώσουν έγκριση ή να μας υπαγορεύσουν τι να κάνουμε και πώς να ζούμε τη ζωή μας;

Αυτό δεν είναι και πολύ ικανοποιητικό όταν ανακαλύπτουμε ότι συμβαίνει. Ωστόσο, μπορούμε να αφήσουμε πολλούς από αυτούς τους κανόνες πίσω μας, στο παρελθόν. Μπορούμε να απελευθερωθούμε από εκείνους που κάποτε οι γονείς μας έθεσαν θεωρώντας σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη ότι εξυπηρετούν έναν σημαντικό σκοπό, αλλά έπαψαν να μας χρησιμοποιούν ως ενήλικες.

Αναλαμβάνοντας τα ηνία της ζωής μας

Αυτή η απελευθέρωση θα μας προσφέρει τη δυνατότητα της αυτοδιάθεσης. Θα ενδυναμώνει την αίσθηση του εαυτού μας, θα επιτρέψει επιλογές και δυνατότητες σε όλες εκείνες τις περιστάσεις που περιορίστηκαν λόγω αναγκαιότητας και αδυναμίας.

Όταν αναλαμβάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας και παίρνουμε την απόφαση να επιλέξουμε ποιους από τους κανόνες θα κρατήσουμε ή όχι, αισθανόμαστε τον καλύτερο εαυτό μας να αναδύεται και ο καλυτερός μας εαυτός θα γίνει σιγά-σιγά ο προεπιλεγμένος μας εαυτός. Οι κανόνες είτε θα εξαφανιστούν, είτε θα εξασθενίσουν και θα επανεμφανιστούν μόνο σε πλαίσια φυσιολογικά.

Οι άνθρωποι δύσκολα αντιλαμβανόμαστε το πόσα πολλά προβλήματα αντιμετωπίζουμε όταν η ζωή μας υπαγορεύεται από άκαμπτους κανόνες. Καθιστούν τις ιστορίες μας τόσο άχρωμες και περιοριστικές !