Από: Μαρία Πέππα –
Ίσως να μην έχει απασχολήσει ποτέ τη σκέψη σας ότι η ελπίδα μπορεί να σηματοδοτήσει και μια μορφή ανεπάρκειας. Διότι, υπάρχουν εκείνοι που ζουν με την ελπίδα και εκείνοι που παράγουν την ελπίδα. Τι σημαίνει παράγουν την ελπίδα. Οι άνθρωποι που παράγουν την ελπίδα είναι δημιουργοί. Οι άνθρωποι που ζουν με την ελπίδα είναι εκείνοι που απλά επιθυμούν και περιμένουν να αλλάξουν τα πράγματα σαν από μηχανής Θεός.
Η ελπίδα είναι απαραίτητη γιατί χωρίς αυτή η ζωή θα ήταν τρομακτική. Ωστόσο, υπάρχει και η σκοτεινή πλευρά της που λίγοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται και ακόμα λιγότερο μιλούν για αυτή. Η διαφορά βρίσκεται σε αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε με την ελπίδα.
Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ελπίδα συνοδεύεται από την ανοχή, την υπομονή και κυρίως την αναμονή. Από το να περιμένουν τους άλλους να αλλάξουν αντί να φροντίσουν να αλλάξουν εκείνα που χρειάζεται να αλλάξουν στον εαυτό τους, έως το να αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες-γεγονότα έτσι ώστε να καταφέρουν να νιώσουν ευτυχείς, να εκπληρώσουν τις επιθυμίες τους ή γενικότερα να λάβουν αυτό που θεωρούν ότι τους αξίζει ή τους οφείλει η ζωή.
Ιδωμένο από αυτή την άποψη, η ελπίδα είναι σαν τη σκοτεινή πλευρά της θετικής σκέψης. Η θετική σκέψη σπάνια προκαλεί την αλλαγή όταν γίνεται μια στείρα και παθητική επαναλαμβανόμενη νοητική δραστηριότητα. Σε αυτή την περίπτωση, η ελπίδα είναι ένα παιχνίδι αναμονής.
Αυτό που οι άνθρωποι δεν κατανοούν είναι ότι η ελπίδα αποτελεί μόνο ένα μικρό μέρος της έκθεσης που μπορεί να γίνει στην υγεία, την αυτοπραγμάτωση και την επιτυχία.
Δίχως ανάληψη κατάλληλης δράσης, η ελπίδα μας αφήνει τη στυφή γεύση της ανεκπλήρωτης προσδοκίας, της απογοήτευσης και της στασιμότητας.
Η Ελπίδα είναι η λαχτάρα και η επιθυμία μας για πράγματα που πιστεύουμε ότι δεν έχουμε. Ωστόσο, υπάρχουν φορές όπου η ενέργεια που αφιερώνουμε στα ευχολόγια της αναμονής, στην πραγματικότητα μας εμποδίζουν να εκπληρώσουμε τις επιθυμίες μας.
Η ελπίδα εύκολα μπορεί να γίνει φυλακή. Είναι μια υπό όρους πεποίθηση ότι δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε παρά μόνο να περιμένουμε ¨ελπίζοντας για το καλύτερο ¨. Το λεξικό ορίζει την ελπίδα ως ¨την επιθυμία μας να συμβεί κάτι ενώ περιμένουμε ή είμαστε σίγουροι ότι θα γίνει πραγματικότητα¨. Αυτό δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι αναμονής.
Πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν ένα όνειρο και στη περιμένουν για το σημάδι που θα κατέβει από τον ουρανό για να βεβαιωθεί ότι βρίσκονται στο σωστό δρόμο. Όταν δεν έρθει το αναμενόμενο σημάδι, εγκαταλείπουν το όνειρο, συμβαίνει ένα επόμενο, όπου και πάλι περιμένουν το πολυπόθητο σημάδι έως αυτό να βεβαιωθεί ότι τελικά είναι ¨αυτό¨ και να προχωρήσουν.
Η αναμονή είναι αποκτημένη μάθηση, ένα προϊόν της ανθρώπινης εκπαίδευσης μεταξύ πολλών άλλων. Έχουμε μάθει, είμαστε υποχρεωμένοι πολλές φορές να περιμένουμε. Περιμένουμε το λεωφορείο για να πάμε στις εργασίες μας, περιμένουμε στην ουρά του μανάβικου για να ψωνίσουμε τα λαχανικά μας και στην τράπεζα για να τακτοποιήσουμε τους λογαριασμούς μας. Στο σχολείο σηκώναμε το χέρι μας και περιμέναμε τον δάσκαλο να μας απευθύνει το λόγο. Περιμένουμε έως ότου οι γονείς, οι δάσκαλοι ή κάποιος άλλος ενήλικας να μας πει ότι είναι ¨εντάξει-εγκρίνει¨ να κάνουμε αυτό που θέλουμε.
Οι άνθρωποι που μόνο ελπίζουν, κάποια στιγμή αισθάνονται ανίσχυροι και αποδυναμωμένοι. Ωστόσο, εάν αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια της κατάστασης, θα διαπιστώνουμε ότι αυτή η υποτιθέμενη αδυναμία μας, είναι μια έξυπνη μεταμφίεση που μας καθηλώνει και που μας εμποδίζει να κάνουμε αυτό που χρειάζεται να κάνουμε την κάθε μας στιγμή.
Μας εμποδίζει να Εξελισσόμαστε και να Ευημερούμε…
********
