Από: Κωνσταντίνα Θεοδώρου –
Δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις τον άνθρωπο.
Ίσως μία μπορεί να δηλώσει αυτό που πραγματικά είναι.
Ηθοποιός … ένας καλός ηθοποιός είναι ο άνθρωπος.
Παίρνει αυτό που θέλει φορώντας το κατάλληλο προσωπικό και αφού το πάρει, απλά το βγάζει γιατί κουράζεται να υποκριθεί.
Είναι ένας ηθοποιός σύγχρονος που δεν τον νοιάζει αν καταλάβει το κοινό του ότι προσφέρεται.
Το μόνο που θέλει να κάνει τον ρόλο και να κάνει.
Λοιπόν αυτό τον καθιστά κακό ηθοποιό, σύγχρονο ηθοποιό.
Ξέρει να παίζει καλά, κλαίει, γελάει, φωνάζει, αγαπάει και τελικά εκεί που τελειώνει η ιστορία, η ταινία, η παράσταση, απλά τραβάει την κουρτίνα και μαζί με αυτήν πέφτει το πρόσωπο του, φαίνεται η όψη του.
Οι παρατηρητές πονούν, καταλαβαίνουν το ψέμα, η αλήθεια τους διαπερνά σαν ξίφος, ο χρόνος, τους χαμογελά ούπουλα γιατί έχει ήδη χαθεί, χαραμιστεί .. για μια κακή, ευτελή παράσταση.
Και κάπως έτσι η στιγμή της εγκατάλειψης της σκηνής, είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως και είσαι τμήμα της παράστασης, ακόμα και αν δεν πρωταγωνιστείς, έχεις βοηθήσει να στηθείς.
Έτσι χάνεις και την δική σου μάσκα.
Και τότε τι ; γίνεσαι αληθινός; Νιώθεις γυμνός;
Ίσως .. σε αυτήν την περίπτωση που νιώθεις μόνος.
Οι Λίγοι είναι αυτοί που θα βγουν στη σκηνή απροστάτευτοι χωρίς τη μάσκα.
Θα δανειστείς του διπλανού σου τότε, δεν σε φοβάμαι.
Έτσι και αλλιώς, καλύτερα να σωθείς εσύ παρά αυτός, είσαι καλύτερος ηθοποιός από εκείνον …
********
