Σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών ρεύματα:
. Το ένα είναι το ρεύμα της βεβαιότητας, της σιγουριάς, της σταθερότητας,
της ακαμψίας, της πίστης, της πεποίθησης, της αδιαλλαξίας, της
στερεοτυπίας-κοινοτυπίας, της αδράνειας της στάσης, της τάξης, της
ασφάλειας και της ασφάλειας
. Το άλλο είναι το ρεύμα της Αβεβαιότητας, της Δυσπιστίας, της Αμφιβολίας,
της Διαλλακτικότητας, της Αμφισβήτησης της Απροσδιοριστίας, της Ευυγισίας,
της Κατανόησης, της Ροϊκότητας, της Κίνησης, της Εκτροπής, της Υπέρβασης,
της Αταξίας και της Ανασφάλειας.
Το πρώτο υπόσχεται την Ηρεμία, την Εφησύχαση, την Εμπιστοσύνη, την Προβλεψιμότητα, την Ανεμελιά και την Ξενοιασιά.
Το δεύτερο υπόσχεται το διαρκές Σασπένς, την Ένταση, την Έκπληξη, την Απορία, το Θαυμασμό, την Πρωτοτυπία, το Απρόσμενο, το Ρηξικέλευθο, το Πρωτοποριακό, το Απρόβλεπτο, τη Μαγεία και το Θαύμα!
Το πρώτο κατασκευάζει το Γνωστό, το δεύτερο εξερευνά το Άγνωστο…
Ο πρώτος Ελπίζει στο ¨θετικά¨ περιγράψιμο και αρνείται και Φοβάται το μη περιγράψιμο, το άτακτο, απροσδιόριστο ή υπέρλογο. Το δεύτερο Αδιαφορεί, Ξεπερνά το Φόβο και την Ελπίδα και εισέρχεται θαρραλέα και γενναιόψυχα μέσ’ την Καρδιά του Αγνώστου, στοχεύοντας στο Απερίγραπτο και Άρρητο…
Το πρώτο στηρίζεται στη ¨Λογική¨, το δεύτερο στη Θέληση.
Το πρώτο προπαγανδίζει τον Ύπνο, το δεύτερο τη συνεχή Εγρήγορση και Παρουσία!
Το πρώτο καταναλώνεται στην Ανάγκη, το δεύτερο τροφοδοτεί τη Ζωή!
Το πρώτο δημιουργεί όρια, περιορισμούς, κάστρα και φυλακές για να προστατευθεί από το Άγνωστο, για να μπορέσει να ¨απολαύσει¨ την άχαρη και επίπεδη ζωή του Γνωστού. Το δεύτερο γκρεμίζει όλα τα κάστρα, όλες τις φυλακές, χλευάζει τα όρια και τους περιορισμούς και ορμά ακάθεκτο προς τα όρη και τις κοιλάδες του Αγνώστου!
Το πρώτο είναι συντηρητικό, δειλό, άβουλο, σεμνότυπο, ηθικολογικό, διαρκώς στρεσαρισμένο, σφικτό, πειθαρχικό, υποτακτικό, γεμάτο αναστολές, καταστολές, φοβίες, ελπίδες και αρνητικά συναισθήματα – πλήρως Ανοργασμικό! Το δεύτερο είναι ελεύθερο, ανοιχτό, χαλαρό, άκρως ερωτικό, απολαυστικό και πανοργασμικό.
Το πρώτο εστιάζεται από φόβο στη Στατική Ισορροπία και την Ασφάλεια, θυσιάζοντας τη Ζωή. Το δεύτερο θυσιάζει τη Μιζέρια, την Αρνητικότητα και την Ασφάλεια και κερδίζει τη Ζωή της Δυναμικής Ισορροπίας.
Το πρώτο ρεύμα, το ντετερμινιστικό, της σταθερότητας, της λογικής, της τάξης και της ασφάλειας ξεκινά από το Μυαλό. Το δεύτερο ρεύμα της Ζωής, της αταξίας και της ανασφάλειας ξεκινά από την Καρδιά ή τη Θέληση. Το ένα είναι ανηφορικό, το άλλο κατηφορικό, το ένα οδηγεί στους ουρανούς, το άλλο σε χώνει βαθιά μέσα στο χώμα! Το ένα είναι υψιτενές και αιθέριο, το άλλο χαμέρπον και χωμάτινο.
Το πρώτο ρεύμα εστιάζεται στην τυφλή πίστη, στην υπακοή, στην υποταγή, στην εξάρτηση και τη συμμόρφωση και πάνω απ’ όλα στο ΝΟΜΟ και την ΑΝΑΓΚΗ. Το δεύτερο ρεύμα εστιάζεται στην αμφισβήτηση, στην αμφιβολία, στην καινοτομία, στην ανυπακοή, στην αντίσταση, στην ανταρσία, στην ανεξαρτησία, στην επανάσταση, στην αναρχία, στην παρανομία ή καλύτερα στην κατάλυση του Νόμου από τη ΘΕΛΗΣΗ – εστιάζεται στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!
Το πρώτο ρεύμα δημιουργεί και προπαγανδίζει τους νόμους της ζωής, της κοινωνίας και του σύμπαντος. Το δεύτερο πολεμά και αντιστέκεται για να τους παραβιάσει και να τους καταλύσει! Είναι μια διαρκής, ένας πόλεμος μεταξύ της συντήρησης και της προόδου, της δέσμευσης και της ανεξαρτησίας, της υποταγής και της ανυπακοής ή ανταρσίας, της τάξης και της αταξίας, της ¨δημοκρατίας¨ και της ¨αναρχίας¨.
Αυτά τα δυο ρεύματα περιγράφουν με τα καλύτερα πιστεύω λόγια την εσωτερική μάχη του ανθρώπου στα μαρμαρένια αλώνια, όπου ο Διγενής παλεύει κάθε μέρα με τον Χάροντα.
Λέει ο Καζαντζάκης …
¨Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή, του αρέσει να παίζει• μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης.
Πέρα από το νου, στον ιερό γκρεμό της καρδιάς, ακροποδίζω τρέμοντας. Το ένα μου πόδι αδράχνεται από το σίγουρο χώμα, το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά απάνω από την άβυσσο.
Ποιο είναι το χρέος μου; Να συντρίψω το σώμα, να χυθώ να σμίξω με τον Αόρατο. Να σωπάσει ο νους, ν΄ ακούσω τον Αόρατο να φωνάζει.
Περπατώ στ΄ αφρόχειλα της άβυσσος και τρέμω. Δυο φωνές μέσα μου παλεύουν. Ο νους: “Γιατί να χανόμαστε κυνηγώντας το αδύνατο· Μέσα στον ιερό περίβολο των πέντε αιστήσεων χρέους μας ν΄ αναγνωρίσουμε τα σύνορα του ανθρώπου.”
Μα μια άλλη μέσα μου φωνή, ως την πούμε έχτη δύναμη, ως την πούμε καρδιά, αντιστέκεται και φωνάζει: “Όχι! Όχι! Ποτέ μην αναγνωρίζεις τα σύνορα του ανθρώπου! Να σπας τα σύνορα! Ν΄ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! … Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύουμαι! Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι¨…
Το πρώτο ρεύμα τους δημιουργεί ¨Ανάρχιδους¨ ή Εραστές της Ανάγκης και της Ασφάλειας¨. Το Δεύτερο ρεύμα δημιουργεί τους ¨Ενάρχιδους¨ ή ¨Εραστές της Ζωής και της Ελευθερίας¨.
Το πρώτο περιλαμβάνει τους περισσότερους ανθρώπους, οι οποίοι καταπιέζουν ποικιλοτρόπως τους σχετικά ελάχιστους επιγνώμονες του δεύτερου ρεύματος, επιβάλλοντας και προπαγανδίζοντας τη ¨σταθερή¨, μίζερη πραγματικότητά τους, αντικαθιστώντας τη Ζωή με την Ανάγκη και την Επιβίωση, με τα συνήθη και τα έθιμα της κοινωνικής προσαρμογής. αγέλης!
Οι άνθρωποι τώρα του πρώτου ρεύματος διακρίνονται σε τέσσερες βασικές κατηγορίες:
Στους ταγούς ή ηγέτες, που αποτελούν την ηγετική ομάδα της κοινωνικής πραγματικότητας και διοικούν, άρχισαν και εξουσιοδοτούν πολιτικά και οικονομικά την κοινωνία, προσδίδοντάς της τη ¨σταθερότητα¨ που ταιριάζει καλύτερα στη φαυλότητά τους και την ακρόαση απάντηση και κενοδοξία τους.
Στους ¨Φρουρούς¨ της Πραγματικότητας, της ¨Σταθερότητας¨ και της ¨Τάξης¨, που είναι οι κατασταλτικοί μηχανισμοί (στρατός, μιας αστυνομίας), που εκπαιδεύονται να υπακούουν πιστά, μηχανικά και ρομποτικά στους εκάστοτε αρχηγούς τους, πειθαναγκαζόμενοι από τον Φόβο της Ελλάδος.
Στους Προπαγανδιστές, ινστρούχτορες και αγκιτάτορες, που προπαγανδίζουν συνεχώς και αενάως το στάτους κβο, ενσπείροντας επίσης συνεχώς μιμίδια φόβου, αταξίας, χάους, ανασφάλειας, αστάθειας, απώλειας ιδιοκτησίας, λοιμού ή ακόμα και θανάτου σε όσους τολμούν να αφήσουν να αφήσουν την πραγματικότητα. Από την άλλη μεριά, ενσπείροντας επίσης μιμίδια Ελπίδας και ανταμοιβής των υπάκουων και υποτακτικών σε μια άλλη ζωή, μετά θάνατον, μέσω του δολιότατου εξουσιαστικού μηχανισμού της θρησκείας, που δεν αποτελεί μόνον ¨το όπιο του λαού¨, αλλά είναι αρνητική ζωή από τα πιο ιογόνα και αυτά. άλλη χιμαιρική ζωή μετά θάνατον, έτσι ώστε να μπορέσουν να την απολαύσουν εδώ περισσότερο τα αφεντικά τους ή να μην τιμωρήσουν τη φαυλότητα και την επιθετικότητα, αλλά να στρέψουν και την άλλη παρέα για το επόμενο σκαμπίλι!!!
Τέταρτο είδος είναι η μεγάλη λαϊκή μάζα, που ελέγχεται, καθοδηγείται και ποδηγείται πλήρως από τις τρεις προηγούμενες κατηγορίες, υποβαλλόμενες επίσης σε κατευθυνόμενους φόβους και ελπίδες και σε εκατοντάδες άλλα μιμίδια προπαγάνδισης του μόχθου, της υπερκατανάλωσης και της χιμαιρικής απόλαυσης.
Η τέταρτη μεγάλη αυτή κατηγορία, η μέγιστη όλων, αποτελεί τη μηχανική ή αυτόματη ανθρωπότητα, την κοιμισμένη-υπνωτισμένη λαϊκή μάζα, η οποία με την ύπνωση της, την απάθειά της, την ανασφάλειά της, τις φοβίες της και τις ελπίδες της και βασικά την επιμονή της σε όλες τις μηχανές των υποβολών και την υποβολή της. του κόσμου των αφεντικών.
Από τη μεριά τους οι πολύ λίγοι συνειδητοί άνθρωποι του δεύτερου ρεύματος είναι από τη φύση τους ανυπάκουοι, επαναστατικοί και αντιεξουσιαστές, και δεν διακρίνονται επομένως σε ανάλογα είδη. Δεν είναι όμως όλοι ίδιοι και υπάρχουν μερικοί από αυτούς προσβεβλημένοι επίσης από μιμίδια του πρώτου ρεύματος, που δεν έχουν πάρει καν χαμπάρι. Σε αυτή την μπασταρδεμένη υποομάδα του δεύτερου ρεύματος μπορεί να παρατηρήσει κανείς εύκολα και κάποιες κατηγορίες των προηγούμενων τεσσάρων κατηγοριών του πρώτου ρεύματος. Μερικοί π.χ. εποφθαλμιούν τη θέση των ταγών και ηγετών ή αφεντικών και μιλούν για επανάσταση και αντίσταση, για να εκμεταλλευτούν απλά τις νέες περιστάσεις και να προωθηθούν στις θέσεις των πρώτων. Μπορούν επίσης να παίζουν έναν αντίστοιχο ρόλο του ¨Φρουρού της Επανάστασης¨, προπαγανδίζοντας μαζί με τα μιμίδια ελευθερίας διάφορα μιμίδια σκλαβιάς, και πάνω απ’ όλα να μιλούν εδώ κι εκεί για αντίσταση και επανάσταση και να είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους πρακτικά ένα με την αγέλη, με τη μόδα και τα άλλα προσαρμοσμένα λόγια της.
Προσωπικά θεωρώ ότι για να επιτραπεί σε έναν άνθρωπο του δεύτερου ρεύματος να μιλήσει για ελευθερία, πρέπει αυτός να έχει δουλέψει προσωπικά πολύ για να απαλλαγεί από τις επιδράσεις του πρώτου ρεύματος πάνω του, με άλλα λόγια να ελέγξει τον ατίθασο μηχανικό και μιμητικό του να αναπτύσσεται τελικά μια Συναισθηματική Νοημοσύνη! Πρέπει με άλλα λόγια να έχει απαλλαχθεί από το Φόβο και την Ελπίδα και να ελέγχει τη μεγάλη γκάμα των αρνητικών συναισθημάτων που ελέγχονται και καθοδηγούνται από αυτούς.
Ο βοσκός πάντα προσπαθεί να πείσει τα προβλήματα ότι το συμφέρον τους είναι το ίδιο ακριβώς με το δικό του και το διαθέτει αυτό γιατί το πιο ισχυρό όπλο που πάντα ένας καταπιεστής είναι το μυαλό του καταπιεζόμενου!
Και το μυαλό δεν έχει τείχος προστασίας, γι’ αυτό και είναι ευάλωτο σε όλα τα ειδών τους ιούς, τα σκουλήκια και δουρείους του πρώτου ρεύματος … επιρρεπής σε όλα τα είδη τα μιμίδια – γι’ αυτό και είναι δυνατός ο έλεγχος του νου, ο έλεγχος της συνείδησης, το διαβόητο Mind Control.
Άνθρωποι του δεύτερου ρεύματος λοιπόν, χωρίς ένα αξιόπιστο και ισχυρό τείχος προστασίας στο μυαλό τους, είναι κατά την άποψή μου επικίνδυνοι, γιατί θα προσπαθούν να βγάλουν τα σαρίδια από τα μάτια των άλλων, χωρίς να παρατηρούν το δοκάρι που έχουν στο δικό τους μάτι, το οποίο αυτό δοκάρι είναι λίαν επικίνδυνο για τους προοπτικούς τους.
Η Αυτοκάθαρση λοιπόν είναι ων εκ των ουκ άνευ για να αυτοχριστεί κάποιος σαν άνθρωπος του ¨Δεύτερου Ρεύματος¨ που αγωνίζεται για την Ελευθερία και το Άγνωστο …
Και τίθεται βέβαια ευλόγως το ερώτημα:
Ποιο είναι το κατάλληλο τείχος προστασίας για ένα επιρρεπές στη μίμηση και στις υποβολές του μυαλού;
Πάνω απ’ όλα είναι η Αφοβία και η απόρριψη της ελπίδας! Όπου υπάρχει φόβος και ελπίδα, εκεί υπάρχει ένα υποτακτικό μυαλό έτοιμο για πίστη, αφοσίωση, υπακοή και υποταγή! Όπου δεν υπάρχει, υπάρχει μια επαναστατική αντιμιμική συναισθηματική νοημοσύνη και κατανόηση, έτοιμη για ανυπακοή, απιστία, ανεξαρτησία, ανταρσία, ανυποταξία και βασικά ΖΩΗ. Στην αντιμιμιδική Κατανόηση βοηθά επίσης η σπουδή και η κατανόηση της μιμιδικής θεωρίας.
Η ανάπτυξη επίσης της Θέλησης εις βάρος της Λογικής και της Ελπίδας, δημιουργεί ένα ισχυρότατο φυσικό antivirus, antispyware και γενικά antimalware. Το ίδιο βοηθάει και το νηφάλιο περπάτημα ¨στα αφρόχειλα της Αβύσσου¨ και η νηφάλια θέα του Χάους και της Αταξίας, και όπως το περιμένατε άλλωστε, ο Διαλογισμός που εισάγει το διαλογιζόμενο στην εμπειρία της Ζωής χωρίς μυαλό! Και το καλύτερο βέβαια αντιμιμιδικό είναι η ¨Κενότητα¨, η μη εννοιολογική εγρήγορση και παρουσία, η παράκαμψη δηλαδή των κατωτέρων νοητικών διεργασιών, με την όξυνση της Συνειδήσεως, της Διαύγειας, της Εγρήγορσης και της Ευδαιμονίας. Η ανάπτυξη της Εγρήγορσης και της Πλήρους Παρουσίας, όπως και η Αυτοπαρατήρηση είναι αντιμιμιδικές τεχνικές που δομούν εξαίρετα και αδιαπέραστα τείχη προστασίας. Επίσης βοηθά πολύ ο ¨ένσοφος εγωισμός¨, το να αγαπήσεις πλήρως και πάνω από όλα τον εαυτό σου γι’ αυτό ακριβώς που πραγματικά είναι, όπως είναι, ταυτίζοντας την ουσιαστική φύση σου με την ελευθερία σου, και να βαλθείς να τον απαλλάξεις από κάθε δεσμευτικό μιμίδιο ή εκλογική συμπεριφορά που αντιστρατεύεται την υγιή φύση σου, σου!
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που συνήθως μας διαφεύγει: Η αλληλοσυσχέτιση και η αλληλεξάρτηση των όντων και φαινομένων στο σύμπαν, η ψευδαίσθηση της διάκρισης και της χωριστής μας από τους άλλους ανθρώπους γύρω μας, που δημιουργεί την οίηση ή την ελλιπή συμπεριφορά ή την εύκολη θυσία τους για τη βελτίωση της δικής μας προσωπικής ζωής…
¨Ο καθ’ ετέρου μηχανόμενος, καθ’ εαυτού την μηχανή περιτρέπει¨ και ¨το ξίφος αμφιβαλού προς μη φόνον, αλλά ες άμυναν¨ είναι δύο σοφά αρχαία ελληνικά αποφθέγματα εδώ για στοχασμό. Πρέπει λοιπόν να γνωρίζουμε ότι η αντιπαράθεσή μας με τους ανθρώπους του πρώτου ρεύματος (μετά την απαλλαγή μας από τη μητέρα τους εσωτερικούς…), πρέπει να περιλαμβάνει και το έλεός μας προς αυτούς, αφού όλοι μας συνδέονται με κάποιο αδιόρατο τρόπο μεταξύ μας, ακόμα και μη τοπικά, όπως συνδέονται όλα τα βουνά και τα υποθαλάσσια μεταξύ τους και όλα τα πράγματα και τα άλλα.
Αν η ανθρωπότητα σα σύνολο δεν λειτουργεί σωστά, ας μην αρχίσουμε το πετσόκομμα δεξιά και αριστερά για να επιζήσουμε τελικά το δικό μας μόνον ¨υγιές¨ κομμάτι, εκτός και αν είναι ένα κομμάτι που έχει πάθει ισχυρή μόλυνση και κινδυνεύει να κακοφορμίσει και να συμπαρασύρει στο θάνατο το σύνολο.
Βασικά ουσιαστικοί ¨εχθροί¨ μας από τα τέσσερα είδη ανθρώπων του πρώτου ρεύματος είναι μόνον τα 3 πρώτα και μάλιστα κατά σειρά αρίθμησης και εξουσίας. Το τέταρτο, των αυτομάτων ανθρώπων, θα πρέπει πάντως να είναι το αντικείμενο του άμεσου ενδιαφέροντός μας, διότι χωρίς την υποστήριξή τους τα τρία πρώτα είδη δεν μπορούν να κάνουν απολύτως τίποτα. Ο βασικός σκοπός μας λοιπόν (μετά την αυτοκάθαρσή μας) θα πρέπει να είναι η αφύπνιση της αυτόματης ανθρωπότητας ή η επινόηση ενός κατάλληλου τείχους προστασίας γι’ αυτήν. Δεν μας ενδιαφέρει ένας μόνον επικίνδυνος ιός ή δόγμα, όλοι οι ιοί, επιβλαβή μιμίδια και δόγματα τα οποία πρέπει να αποκρυσταλλωθούν… Πρέπει λοιπόν να βρούμε ένα κατάλληλο πεδίο προστασίας για την αυτόματη και μηχανική ανθρωπότητα, έτσι ώστε αυτή να ξεκινήσει το σιγά-σιγά να ξυπνήσει, και να δουλέψουμε συγχρόνως με το ίδιο. ανθρωπότητας για έναν κατάλληλο ασυνείδητο επηρεασμό της προς την Ελευθερία και τη Ζωή. Αλλά για να κάνουμε αυτό, θα πρέπει να είμαστε πλήρως καθαρισμένοι, για να μην οδηγηθούμε στην εκτέλεση ενός μαύρου, αντί ενός λευκού έργου…
Τα ειδικά αντιμίδια και τα αντιβιοτικά που μπορούμε να επινοήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε είναι προσωρινές μόνον λύσεις και τις περισσότερες φορές γιγαντώνουν το πρόβλημα αντί να επιλύσουν. Καταστρέφεται ένας ιός και τρεις άλλοι παρουσιάζονται στη θέση του σαν τη Λερναία Ύδρα. Αυτό χρειάζεται ένα ισχυρό τείχος προστασίας ή ένα αντιβιοτικό πανάκεια για όλους τους ιούς και όλες τις υποβολές …
Ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό;
——————–
Αυτή είναι η πρώτη μύηση στη γνώση του Εαυτού:
Πίσω από όλες τις εκδηλώσεις μου, υπάρχει μια επιθυμία να γνωρίζω τον εαυτό μου, να γνωρίζω ότι υπάρχω και πώς υπάρχω. Όμως, κατά τις επαφές μου με τον κόσμο, μια εικόνα του ¨εγώ¨ σχηματίζεται ταυτόχρονα με την επαφή. Είμαι προσκολλημένος σε αυτήν την εικόνα, επειδή την εκλαμβάνω σαν να είμαι εγώ. Προσπαθώ να την επιβεβαιώσω και να την προστατεύω. Είμαι ο σκλάβος αυτής της εικόνας. Όντας τόσο προσκολλημένος και ταυτισμένος σε αυτές τις αντιδράσεις, δε μου έχει μείνει προσοχή για να γνωρίζω ότι είμαι επίσης κάτι άλλο. Όπως είμαι, δεν αναγνωρίζω τίποτα πάνω από εμένα, είτε έξω είτε μέσα μου. Θεωρητικά ίσως, αλλά όχι στην πραγματικότητα. Έτσι, δεν έχω σημείο αναφοράς για να μετρήσω τον εαυτό μου, και ζω αποκλειστικά και μόνο σύμφωνα με το ¨μου αρέσει¨ ή ¨δεν μου αρέσει¨. Εκτιμώ μόνο τον εαυτό μου και ζω παθητικά, σύμφωνα με ότι με ευχαριστεί. Αυτός ο τρόπος εκτίμησης του συνηθισμένου μου ¨εγώ¨ με τυφλώνει. Είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια νέα ζωή.
Η πρώτη προϋπόθεση για τη γνώση του Εαυτού είναι μια αλλαγή της γνώμης μου για τον εαυτό μου, η οποία μπορεί να προκύψει μόνο βλέποντας στον εαυτό μου πράγματα που δεν έχω ξαναδεί. Και για να το δω, θα πρέπει να μάθω να βλέπω. Αυτή είναι η πρώτη μύηση στη γνώση του Εαυτού. Προσπαθώ να βλέπω πως είμαι σε μια κατάσταση της ταύτισης, για να βιώνω πώς είμαι όταν είμαι ταυτισμένος. Πρέπει να ξέρω την τεράστια ισχύ της δύναμης που βρίσκεται πίσω από την ταύτιση και την ακαταμάχητη κίνηση της.
Αυτή η δύναμη, η οποία μας διατηρεί στη ζωή, δεν θέλει την ενθύμηση του Εαυτού. Μας οδηγεί προς την εκδήλωση και αρνείται την κίνηση προς τα μέσα. Το να βλέπω τον εαυτό μου σε ταύτιση είναι το να βλέπω τι είμαι στη ζωή. Αλλά κάθε φορά που θυμάμαι τις ανώτερες δυνατότητες μου, φεύγω μακριά, αρνούμαι αυτό που είμαι στη ζωή. Και αυτή η άρνηση δεν μου επιτρέπει να το γνωρίζω. Πρέπει να είμαι ξύπνιος, ώστε να πιάσω τον εαυτό μου χωρίς να αλλάξω τίποτε, χωρίς να αλλάξω την επιθυμία μου, να εκδηλωθώ.
Θέλω να βλέπω τον εαυτό μου ως μια μηχανή που καθοδηγείται από τις διεργασίες που εμφανίζονται – τις σκέψεις, τις επιθυμίες, τις κινήσεις. Πρέπει να γνωρίζω τον εαυτό μου ως μια μηχανή – να είμαι παρών, ενώ λειτουργώ ως μια μηχανή. Ποιος είμαι στη ζωή; Πρέπει να το ζήσω, να έχω μια πιο συνειδητή εντύπωση του εαυτού. Πρόκειται να αντιμετωπίσει τη δύναμη της ταύτισης, πρέπει να είναι παρών κάτι που προσέχει – προσοχή που είναι σταθερή, ελεύθερη και σχετική με ένα άλλο επίπεδο. Θέλω να είμαι παρών σε αυτό που λαμβάνει χώρα, να παραμένω συνειδητός για τον εαυτό μου και να μην χάνω τον εαυτό μου.
Η προσπάθειά μου γίνεται με κάτι που δεν ανήκει στα συνήθη μέσα μου. Χρειάζομαι κάποια θέληση και επιθυμία άγνωστη στο συνήθη εαυτό μου. Το συνηθισμένο μου ¨εγώ¨ που είναι συνδεδεμένο με το όνομά μου πρέπει να εγκαταλείψει τη θέση του. Μέσω της διατήρησης της προσοχής και μη ξεχνώντας να κοιτώ, ίσως μια μέρα θα είμαι σε θέση να δω. Αν δω μια φορά, ίσως να δω για δεύτερη φορά, και αν αυτό επαναλαμβάνεται θα είμαι πλέον σε θέση να βλέπω πραγματικά.
Για να παρατηρώ, πρέπει να παλεύω. Η συνήθης φύση μου αρνείται την παρατήρηση του εαυτού. Πρέπει να προετοιμάζομαι, να οργανώσω τον αγώνα κατά των εμποδίων, να αποτραβήξω λίγο από την ταύτιση μου – την ομιλία, τη φαντασία, την έκφραση αρνητικών συναισθημάτων. Η συνειδητή πάλη επιλογή και αποδοχή. Αυτή η επιλογή δε θα πρέπει να υπαγορεύεται από την κατάστασή μου. Θα πρέπει να επιλέγω την πάλη να είμαι παρών και να αποδέχομαι ότι υποφέρω.
Δεν υπάρχει πάλη χωρίς να υποφέρω. Η πάλη δεν είναι αποδεκτή από την κατώτερη φύση μας – η άλλη την αναστατώνει. Αυτό είναι τόσο σημαντικό να θυμόμαστε πάντα αυτό που επιθυμούμε – το νόημα της εργασίας μας και της Παρουσίας μας. Πηγαίνοντας ενάντια σε μία συνήθεια, για παράδειγμα, να τρώμε ή να καθόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο, δεν αγωνιζόμαστε για να αλλάξουμε τη συνήθεια. Ή προσπαθώντας να μην εκφράσουμε αρνητικά συναισθήματα, δεν παλεύουμε εναντίον των ίδιων των συναισθημάτων ούτε παλεύουμε να διώξουμε την έκφρασή τους. Είναι μία πάλη με την ταύτιση μας, ώστε να επιτρέψουμε στην ενέργεια, που αλλιώς θα σπαταλιόταν, να υπηρετήσει την εργασία. Δεν αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάτι, αγωνιζόμαστε για κάτι ανώτερο που έχουμε την υποχρέωση να αποκαλύψουμε.
¨Γεώργιος Γκουρτζίεφ¨
Από: Δημήτρη Ευαγγελόπουλο –
********
