Από: Άρτεμις Δημητρίου
Αλλόκοτος Επισκέπτης…
Ποιος είσαι;
Γιατί δε μου μιλάς;
Χρόνια τώρα σε κοιτώ και παραξενεύομαι.
Περίεργη φιγούρα.
Μοιάζεις όμορφος μα ποτέ δε γύρισες να δω το πρόσωπό σου
Μονάχα μια φιγούρα επιβλητική, αγέρωχη.
Τόσες νύχτες έχουμε περάσει αγκαλιά
Κρίμα δεν είναι να μην ξέρω το όνομά σου;
Μα γιατί με αποφεύγεις γιατί με τυραννάς;
Τη μια μέρα μου λες θα φύγεις που με εγκαταλείπεις μια για πάντα
Την άλλη έρχεσαι απρόσκλητος
Ανοίγεις την πόρτα αλαφιασμένος, κρύβεις το πρόσωπο σου να μην δω τα δάκρυα που τρέχουν σαν ποτάμι, έρχεσαι και κουλουριάζεσαι δίπλα μου στο κρεβάτι και τρέμεις σαν μωρό που είδε εφιάλτη.
Ξέρω τόσα λίγα για σένα
Χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου, πνίγομαι.
Πες μου ποιος είσαι σε παρακαλώ.
Έχεις τόση δύναμη απάνω μου:
Μία σου κίνηση και πετάω στους ουρανούς, μυρίζω την άνοιξη, νιώθω ατρόμητη, βγαίνω έξω και με δική σου διαταγή πάω να κατακτήσω τον κόσμο.
Και σαν κάνω τα πρώτα βήματα φοβάσαι πως θα με χάσεις
Και λες αν με χάσεις θα χαθείς
Και ξάφνου κάνεις τον ουρανό να σκοτεινιάζει, με κλειδώνει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο παρέα με τα ξωτικά σου, δε μου δίνεις λίγο νερό να πιώ, μου κλέβεις την ανάσα.
Δε με λυπάσαι που ‘χω γονατίσει και σε παρακαλώ να μου μιλήσεις;
Τι στέκεσαι πάλι εκεί στο μισοσκόταδο;
Είσαι πατέρας; γιος;
Θεός ή δαίμονας;
Τι είναι αυτό που κρατάς στα χέρια;
Δώρο; Για μένα;
Ένας καθρέφτης σπασμένος.
Κοιτάω. Παρατηρώ. Μπουρκώνω.
Ένας λυγμός ξεφεύγει σαν ουρλιαχτό.
Για πρώτη φορά βλέπω.
Βλέπω το πρόσωπό σου
Ανοίγεις την πόρτα και πας να φύγεις
εγώ είμαι εσύ, μου αποκρίνεσαι
Είμαι ο νους και ήρθε η ώρα να γυρίσω πίσω σε σένα, χρόνια περίμενα να θελήσεις να με δεις πραγματικά Άνοιξε τα μάτια, τώρα !!!
********
