Από: Λία Μπονάτσου …
Κλείνοντας τα μάτια της βρέθηκε σε μια ιπτάμενη πόλη η οποία περικλειόταν από μια διάφανη, λεπτή, εύκαμπτη σφαίρα, που άλλαζε χρώματα όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν …
Καθώς ο γυαλινός κλοιός περιστρεφόταν, οι εναλλαγές από το κόκκινο στο πορτοκάλι, και σε όλα τα χρώματα μιας ευρύτερης κλίμακας, όχι μόνο του ουράνιου τόξου, αλλά και των άλλων που το γκάμα δεν γνωρίζουμε, γινόταν όχι μόνο για λόγους θεραπευτικούς αλλά σαν ένα είδος καθολικού εξαγνισμού !
Οι άνθρωποι περπατούσαν, αλλά και κάποιες φορές αιωρούνταν και οι νόμοι της βαρύτητας δεν ίσχυαν όπως τους γνωρίζαμε. Τα ανάλαφρα σώματα τους, ήταν ημιδιάφανα και γίνονταν περισσότερο ευδιάκριτα, αν έστρεφες σε αυτή την αποκλειστική προσοχή σου. Άλλοτε πάλι έσβηναν και χάνονταν από το πεδίο του ελέγχου σου, όταν ο φόβος σου είχες εκδηλωθεί…
Εκεί όλοι ζούσαν αρμονικά επιδιωκόμενοι σε όλες τις τέχνες που γνωρίζουμε, αλλά και σε άλλες πρωτόγνωρες για μας, όχι για να βραβευθούν και να μην απαριθμήσουν τις διακρίσεις τους, αφού οι έπαινοι και κάθε είδους βραβεύσεις θεωρούνταν στυλοβάτες του εγωισμού, αλλά γιατί αυτή ήταν η μοναδική γλώσσα της επικοινωνίας τους !
Δεν ήταν απαραίτητο να μιλούν, αλλά όταν το έκαναν, δεν υπάρχουν διαφορετικές γλώσσες, αλλά μία, η συμπαντική …
Παντού βασίλευε η αρμονία και η αγάπη και ο κοινωνικός ιστός, ευημερούσε αναβαθμισμένος μέσα από μια ανοδική εξέλιξη προς την τελειότητα ! Η τροφή ήταν λιτή έως ανύπαρκτη και όσο μεγάλωναν έπαυε να είναι…
Κοιτούσε σαν χαμένη και μαγεμένη ταυτόχρονα, νοιώθοντας μια ειρηνική έκσταση, απέραντη χωρίς όρους αποδοχή και ωκεάνια αγάπη…
Κατόπιν πήρε κάτι σαν ραβδί και ζωγράφισε στον αέρα το όνομα της. Τότε όλοι χαμογέλασαν και ήταν σαν να της έλεγαν, το γνωρίζουμε …
Προσπάθησε να περιγράψει τα συναισθήματα της και όλοι με το ίδιο νεύμα της έγνεψαν πόσο τη νοιώθουν. Στη συνέχεια την οδήγησαν στα απερίγραπτα έργα τους, στη ζωγραφική, στη μουσική, στο θέατρο, όχι γιατί επιζητούσαν τον θαυμασμό της, αλλά γιατί αυτό ήταν σαν ένα είδος μυήσεως στον ονειρικό κόσμο που εκδηλώνονταν…
Έτσι σε μια νύχτα βαπτίστηκε και βίωσε ως τα τρίσβαθα της ψυχής της, την πληρότητα που σου χαρίζει η αέναη, ακέραιη, τέλεια δημιουργία, ενωμένη με τις ψυχές που την εκφράζουν και την υπηρετούν…
Προς το τέλος περπάτησε σε δρόμους, που μόνο η σκέψη άνοιξε με τόση καθαρότητα, ανεμπόδιστη και με τη λαχτάρα του καινούργιου ! Για μια στιγμή ένοιωσε να πετάξει και με δίψα φωτογράφιζε και έκλεινε ερμητικά στο νου της τις εικόνες όπως σε ένα βιβλίο, με την αγωνία να μη χαθούν…
Ξύπνα, ξύπνα ακούστηκε μια δυνατή φωνή…
Γύρισε πλευρό και συνέχισε τον ύπνο της στην αγκαλιά του Μορφέα, προσπαθώντας να εξερευνήσει την αλήθεια του ονείρου, δίνοντας ραντεβού κάθε νύχτα, σε μια πόλη πάνω από τα σύννεφα, πέρα από τις γνωστές αισθήσεις, πέρα από τα όρια της λογικής, που η μέχρι τώρα ζωή, είχε επιβάλλει…
********
