Από: Λία Μπονάτσου –
Ακόμα κι αν είναι η Πρώτη σου Φορά , αξίζει να τολμήσεις, να ξεφύγεις από τη μιζέρια της καθημερινότητας και να βουτήξεις σε άγνωστα μέρη & παράλληλα τόσο αληθινά. Παρατηρώντας το σύμπαν γύρω σου, αρχίζεις να πειραματίζεσαι με τις πτυχές του, να ζεις μέσα του, και να εναρμονίζεσαι με τους ρυθμούς του. Είσαι μια μικρή κουκκίδα μέσα σ αυτό, μα καθόλου αμελητέα …
Η δύναμη σου είναι πιο δυνατή από τον όγκο σου …
Βέβαια ο κόσμος σου στον οποίο ζεις «εγκλωβισμένος», σ έμαθαν να πιστεύεις ότι είναι το παν! Είναι όμως το μονοπάτι για το αληθινό μεγαλείο της ύπαρξης, μέσα στο πλανητικό σύστημα ???
Ξέρουμε μόνο όσα είδαμε ???
Όσα μας είπαν ???
Όσα βρήκαμε ???
Ώσα βιώσαμε ???
Τι ξέρουμε ???
Η πορεία είναι αέναη ενδιαφέρουσα μοναδική, κάνει κύκλους, φορτίζεται, αποφορτίζεται, ξαναγεννιέται, ζει παντοτινά !!!
Είναι ο μηχανισμός περίπλοκος για τον απλό νου, κατανοητός σε άλλα επίπεδα …
Ας μη σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε, να ακούμε, να τολμάμε, να αγαπάμε !!!
Όλα τα γεννά η αγάπη γιατί είναι ότι πιο ισχυρό υπάρχει στο σύμπαν …
Είναι κινητήριος μοχλός, είναι το παν …
Είναι το κλειδί της αιώνιας, της νιότης, και της αθανασίας …
Οι ήχοι διαφορετικοί, ήπιοι αλλά & βαθμιαία πιο έντονοι, σε μια εναλλαγή συναισθημάτων, σ ένα σπάνιο κρεσέντο, σου θυμίζουν πως αυτή η φορά είναι διαφορετική …
Αναβιώνουν τα καλά του παρελθόντος, κι αναδιπλώνουν νέες αισιόδοξες σκέψεις !!!
Αναδιφώντας στα χαμένα όνειρα, και ξεδιπλώνοντας τα τσακισμένα σου φτερά, επιτέλους πετάς σε άγνωστα μονοπάτια !!!
Τι κρίμα δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν ονειρεύονται …
Σαν την πρώτη γλυκιά ζάλη από το αλκοόλ, η προσμονή της καλής έκβασης των συμβάντων που θα ακολουθήσουν …
Τα πάθη που σε αποσπούν, απαλύνουν τις πίκρες, αλλά και τις γεύονται.
Μετά τα μεσάνυχτα, η αίσθηση πως τίποτα δεν έχει τελειώσει την αίσθηση της ασημαντότητας του χρόνου …
Όλα είναι στο μυαλό μας !!!
Όποτε αυτό αφυπνιστεί τα όνειρα, θα γίνουν πράξη τα γεγονότα που θα προλάβουν …
Όποιος τρέχει σκοντάφτει …
Άλλωστε ποια η σημασία της σειράς ???
Η δύναμη της ψυχής «διαγωνίζεται», και αυτό είναι ίσως μόνο λίγο που μετράει …
Κι όταν η δόνηση φτάσει πολύ ψηλά, όταν το σύμπαν ριγεί από το άγγιγμα της τότε το όραμα ενσαρκώνεται, γλιστρά επάνω σου, κυλά ορμητικά στο κορμί σου και το αγκαλιάζει σαν φως, που σε καταλύει, που σε κάνει αυτάρκη, ήρεμο, γερό, δοξασμένο και παράλληλα ταπεινό …
Με ελπίδα στα χείλη & στο βλέμμα, συνεχίζεις να οραματίζεσαι, βέβαιος πια για τις μεγάλες & ριζικές αλλαγές που θα ακολουθήσουν. Δεν τρομάζει γιατί ήδη γνωρίζεις πως η εξέλιξη, ακολουθεί την πορεία της, που δεν από την άμεση συνειδητοποίηση της σε ατομικό επίπεδο. Έτσι «πρέπει», (με συνέργεια και αυτοπαρατήρηση), να γίνει, «έτσι» γίνεται !!! Το σημαντικό είναι να είσαι εκεί…
Γιατί ακριβώς συμβαίνει, είναι ζωή, είναι συνέχεια, είναι αλήθεια, είναι διαμορφωμένη πραγματικότητα και συ είσαι κοινωνία της. Είσαι εκεί, ως σημαντικός παράγοντας της εξέλιξης και της δημιουργίας …
Ζεις, και θα ζεις, όσο θ’ «ανοίγεις» το πνεύμα & την ψυχή σου, παλεύοντας σε αντικρουόμενα ρεύματα, σκαρφαλώνοντας στα κύματα, γινόταν ένα με τον άφρό τους, αψηφώντας το ύψος τους, και την ορμή τους, σαν δύναμη υπερβατική, άπιαστη, ακατανόητη …
********
