Από: Λία Μπονάτσου –
Η προσευχή ξεκίνησε χωρίς λόγια, αντλώντας και το τελευταίο υφάδι της υπομονής, από το πολυποίκιλο έργο της ζωής. Χωρίς καμία προσδοκία, συνέχισε την πορεία της αναρριχώμενης στο βασίλειο της αγάπης, χωρίς όρους και σύνορα. Περιπλανήθηκε αναζητώντας το λυτρωτικό ποτό της διαρκούς ευτυχίας, μέσα από την εκπλήρωση των υλικών και πνευματικών αγαθών, απενοχοποιημένη από το βάρος της αναστολής και της προηγούμενης βιασύνης …
Καμμία λέξη δεν περιγράφει καλύτερα τη βαθιά περίσκεψη, την απροσδόκητη ταραχή, την ανασυγκρότηση του νου, από μια επαναστατημένη συνείδηση που διψά και το είχαμε αγνοήσει …
Τα ζεστά-πικρά δάκρυα που συνοδεύουν, γίνονται ορμητικοί ποταμοί γνώσης και χάνονται στην ωκεάνια συμπαντική εμβρίθεια …
Χύνονται στα βάθη της θάλασσας και σμίγουν με τον ουρανό, εξατμίζονται και μετασχηματίζονται σε λευκούς ανάλαφρους αγγέλους, που ο αέρας προκλητικά “προστάζει” να αγγίξει, για να εξαγνίσει …
Διατηρώντας καθάρια τη σκέψη και με περισσότερο φως στη ψυχή, η διάκριση του ποιητή που υμνεί και ζωντανεύει την παρουσία του δημιουργού στους στίχους του, γίνεται ένα είδος λογοτεχνικής προσευχής που επίσης είχε προσπεράσει …
Αυτή η καθόλου συγκεχυμένη ή αόριστη μελωδική προσευχή, βασίζεται στην πραγματικότητα και την πρακτική των συχνοτήτων της, και έχει συγκεκριμένους στόχους, που είναι τόσο απλοποιημένοι, όσο και το ΟΛΟΝ που μας εμπεριέχει …
Αν και ανεπιτήδευτη, η δύναμη της έγκειται στις ανώτερες δονήσεις που πυροδοτεί, και στη διάρκεια που αυτές συνεχίζουν να τους στέλνουν μηνύματα. Στις ουράνιες αναζητήσεις της συναντά φωτεινούς κρίκους, που ο ένας διεισδύει στον άλλο, και ενώνεται μαζί τους με αστραπιαίες αναλαμπές, σε ένα δείγμα αυτόματων ταύτισης ομοίων που μας ταξιδεύουν σε μια απέραντα μεγάλη σκακιέρα …
Ατάραχοι παίχτες συνεχίζουμε “το παιχνίδι” οδηγώντας με έκσταση σε μια δίκαιη νίκη ανατροπής παρελθοντικών σφαλμάτων, μαγνητίζοντας με σοφία την ειρήνη …
********
