Από: Μαρία Πέππα –
Αφορμή για αυτή μου την ανάρτηση, είναι η ψηφιακή φωτογραφία που συνοδεύει. Έκανα να αναρωτηθώ για τα μαθήματα που θα μπορούσα να διδαχθώ από το πέταγμα των πουλιών και να αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες από τις σκέψεις μου….
Όταν επιθυμούμε να παραμείνουμε ενεργοί σε αυτή τη ζωή με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται και ορίζει ο καθένας μας, θα πρέπει να διατηρηθεί σε συνεχή κίνηση τα φτερά μας. Την ημέρα που για τον οποιονδήποτε λόγο παραμένουμε από αυτή την κίνηση που είναι και η ημέρα που θα τσακιστούμε… Η ζωή είναι ενέργεια, διαρκής κίνηση, άφημα στη ροή…
Όταν παρατηρούμε τον τρόπο με τον οποίο κινείται ένα πουλί για να πιάσει την τροφή, αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο που παίζει η ταχύτητα στον ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο στον οποίο ζούμε. Είναι τόσο καθοριστικός ο ρόλος της για την υλοποίηση των στόχων μας. Συνήθως χρονοτριβούμε. Τόσοι πολλοί οι φόβοι, οι φοβίες μας, οι περιοριστικοί οι πεποιθήσεις μας. Τα φρένα της ζωής μας…
Με κάθε αλλαγή της εποχής, τα πουλιά μεταναστεύουν. Τόσο ευπροσάρμοστα !!! Δεν γνωρίζουν πως να πεισματούν εμείς όπως που επιμένουμε σταθερά και αμετάκλητα στους παλιούς μας τρόπους. Κάποτε, πίσω στο χρόνο, αυτοί οι τρόποι μπορούν να λειτούργησαν υπέροχα για μας, σήμερα όμως, στο κάθε εδώ και τώρα μας είναι αλλιώς, κάτι που πολύ δύσκολα εννοούμε να καταλάβουμε και να κάνουμε αδίκως τα φτερά μας ..
Σε κοπάδια και υπέροχους σχηματισμούς πετούν πολλά. Εξοικονομούν ενέργεια κάνοντας αποτελεσματικότερο το πέταγμά τους. Μεγάλη υπόθεση η συνέργεια. Η δυναμική που εκπορεύεται από αυτή. Το ένα συν ένα, ίσον δυο, μεγαλύτερο του ενός, δυνατότερο, αποτελεσματικότερο. Η ισχύς εν τη ενώσει…
Αγαπημένα μου αποφθέγματα:
¨Θα ήθελα να μιλήσω με τα πουλιά. Θέλω να τα ρωτήσω, πώς μοιράζουν έτσι καλά τον ουρανό με τα αδέλφια τους. Χθες σκοτώθηκαν δύο άνθρωποι. Μοίραζαν μια μηλιά . ¨
Έρασμος
¨Ο Θεός αγαπούσε τα πουλιά και δημιούργησε τα δέντρα. Ο άνθρωπος αγαπούσε τα πουλιά και δημιούργησε τα κλουβιά¨
Jacques Deval
********
