Από: Μαρία Πέππα –
Κάποιες ημέρες, αυτές που αποκαλούμε ημέρες ευτυχίας, τις ειρηνικές με τον εαυτό μας και τα πάντα γύρω μας, αν το καλοσκεφτούμε σε δεύτερο χρόνο, θα διαπιστώσουμε πως όλο και κάποιο έστω και μικρό συννεφάκι σκέψης σκίαζε τον ήλιο μας…
Μια ξαφνική αποκάλυψη των επαναλαμβανόμενων αρνητικών μοτίβων της σκέψης μας, που δρα, πέρα από τον έλεγχό μας, ποτέ δεν εγκαταλείπει την καθημερινότητά μας και κυρίως αφορά την αρνητική κριτική που ασκούμε στον εαυτό μας για τα παρελθοντολογικά και παρόντα πεπραγμένα μας…
Η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε αυτή την εσωτερική φωνή της αυτοκριτικής μέσα μας …
Ανεξάντλητες οι αφορμές από όπου μπορούν να αντλήσουν το υλικό της …
Μια εσωτερική σύγκρουση, ένας μικρός ή μεγαλύτερος πόνος, η ανατροφοδότηση μιας οργάνωσης, μιας δυσαρέσκειας, ίσως πικρίας…
Είτε πρόκειται για τα λάθη μας, τα αρνητικά μας συναισθήματα, τις κακές συνήθειές μας, την τεμπελιά, την υπερβολική εργασία, την ανυπομονησία, τα κιλά που μας ξεφεύγουν και διανύουμε ήδη το καλοκαίρι κλπ, το σίγουρο είναι ότι δεν γνωρίζουμε, ξεχνάμε ή είμαστε απρόθυμοι να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας…
Αυτοματοποιημένη συνήθεια η αυτοκριτική, μια ακόμη συνήθεια ανάμεσα σε τόσες άλλες που μου πείτε …
Αν αναλογιστούμε όμως πόσο πιο ανάλαφρη θα γινόταν η ζωή δίχως την ανεξέλεγκτη παρουσία της, τον αβίαστο τρόπο που ελαφρύνει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τις δυσκολίες μας, τον κενό χώρο και την ειρήνη που μπορεί να μας δημιουργήσει στο μυαλό μας. και να κάναμε κάτι …
Τι θα μπορούσε να είναι αυτό ???
Ένα βήμα ριζοσπαστικό για να ανατρέψουμε ή να ελαχιστοποιήσουμε με την επιδεξιότητα στη συνεχή αυτοκριτική, είναι η Συγχώρεση των Ατελειών μας…
Και δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά εδώ για να δημιουργήσουμε μέσα μας την αρμονία…
Η αναγνώριση της κακοποίησης που εμείς οι ίδιοι προκαλούμε στον εαυτό μας με τη συνεχή μας αυτοκριτική, θα δημιουργήσουμε και την επιθυμία για την Αλλαγή και αυτό χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια…
Απλά, παρατηρούμε εκείνες τις στιγμές που συμβαίνει να κριτικάρουμε τον εαυτό μας ή τους συνανθρώπους μας και κάθε ξεχωριστή φορά που το κάνουμε αυτό, άνετα, δεν πιεζόμαστε, κλείνουμε για λίγο τα μάτια μας, συγκεντρωνόμαστε στις αισθήσεις μας και επαναλαμβάνουμε μέσα μας μια από τις δηλώσεις που ακολουθούν…
Στο βαθμό που μπορώ, συγχωρώ τον εαυτό μου για κάθε βλάβη ή κακό που μου προκάλεσα ηθελημένα ή αθέλητα…
ή
Συγχωρώ τον εαυτό μου για όλα τα λάθη και όλες τις παραλείψεις μου…
Δεν χρειάζεται να φορτώνουμε τον εαυτό μας με περισσότερα. Παίρνοντας μια γενική ιδέα από τις παραπάνω δηλώσεις μπορούμε να προσαρμόσουμε στα δικά μας ιδιαίτερα δεδομένα…
Η Ευδαιμονία είναι η Φυσική Κατάσταση της Ύπαρξης μας και η Συγχώρεση των Ατελειών μας είναι μια από τα μονοπάτια που μας οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση…
********
