Υπάρχουν ζευγάρια που τσακώνονται συνέχεια.
Και υπάρχουν ζευγάρια που δεν τσακώνονται πια καθόλου.
Στην πρώτη περίπτωση, η ένταση είναι εμφανής. Στη δεύτερη, όμως, η σιωπή μπορεί να είναι εξίσου ανησυχητική. Γιατί το να σταματά ένας καβγάς δεν σημαίνει απαραίτητα ότι λύθηκε το πρόβλημα. Μερικές φορές σημαίνει ότι κάποιος από τους δύο έχει αποσυρθεί συναισθηματικά ή έχει πάψει να πιστεύει ότι αξίζει να προσπαθεί.
Οι περισσότεροι καβγάδες μέσα σε μια σχέση δεν ξεκινούν από αυτό που ειπώθηκε. Ξεκινούν από αυτό που ένιωσε το νευρικό μας σύστημα όταν το άκουσε.
Ας φανταστούμε ένα απλό παράδειγμα. Ο σύντροφός σας λέει: ¨Δεν με ακούς ποτέ¨. Σε επίπεδο λέξεων, πρόκειται για ένα παράπονο. Σε επίπεδο νευρικού συστήματος όμως, η ίδια φράση μπορεί να βιωθεί ως απόρριψη, κριτική ή απειλή.
Τη στιγμή εκείνη, δεν αντιδρά μόνο ο ενήλικος εαυτός σας. Αντιδρά και ένα πιο παλιό, πιο ευάλωτο κομμάτι που έχει μάθει να συνδέει την κριτική με την απώλεια αγάπης ή τη δυσαρέσκεια με την εγκατάλειψη.
Το σώμα σας μπορεί να ενεργοποιήσει έναν από τους βασικούς μηχανισμούς επιβίωσης: επίθεση, αποφυγή, πάγωμα ή υποταγή. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι σημάδι αδυναμίας ή κακής πρόθεσης. Είναι βιολογικές αποκρίσεις που στόχο έχουν να σας προστατεύσουν από έναν αντιλαμβανόμενο κίνδυνο.
Σε μια ενήλικη σχέση, συχνά δεν συναντιούνται απλώς δύο άνθρωποι. Συναντιούνται δύο νευρικά συστήματα που έμαθαν από πολύ νωρίς τι σημαίνει ασφάλεια και τι σημαίνει απειλή.
