Από: Μαρία Πέππα –
Αυτό που δεν πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ελαφρότητα επειδή έχει τη δύναμη να καταστρέφει την εγγύτητα των τρυφερών μας σχέσεων, είναι η ύποπτη συνήθεια της κριτικής και της απόδοσης του φταιξίματος στο ταίρι μας. Μπορεί πραγματικά να γίνει πολύ εθιστική σαν συνήθεια. Μπορεί να γίνει μια συνήθεια πάνω στην οποία μπορεί να γαντζωθούμε και η οποία αργά αλλά σταθερά αποστραγγίζει τη ζωτική μας ενέργεια και καταστρέφει ολοκληρωτικά τη σχέση μας.
Όταν εξαπολύουμε το φταίξιμο στο ταίρι μας για αυτά που μας συμβαίνουν, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο γιατί συνήθως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το κάνουμε και σίγουρα δεν συνειδητοποιούμε πόσο βλαβερό είναι για την σωματική υγεία και την ψυχική μας υγεία, διαφορετικά δεν θα κάνουμε.
Την έχουμε κάθε αίσθηση όταν αποδίδουμε το φταίξιμο στο ταίρι μας για πρόβλημα που αναδύεται ανάμεσά μας, θα ¨διορθώσει¨ τα πράγματα ή ότι θα αλλάξει τη συμπεριφορά αυτού στον οποίο απορρίπτουμε το φταίξιμο. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η συμπεριφορά πολλαπλασιάζει τον ψυχικό μας πόνο καθώς καθιστά αδύνατη την οικειότητα και τη σύνδεση ανάμεσά μας και βεβαίως η στιγμιαία δυσάρεστη αίσθηση του ¨αισθάνομαι καλά με τον πραγματικά εαυτό μου¨ καλύπτει τα πραγματικά που αντιμετωπίζουμε και την επίλυσή τους .
Γιατί όταν εξαπολύουμε το φταίξιμο στο ταίρι μας γίνετε εθιστικό…
Οι πάσης φύσεως εξαρτήσεις, είναι μη αποτελεσματικοί μηχανισμοί αντιμετώπισης των συναισθημάτων και των δύσκολων καταστάσεων της ζωής μας. Αποσπούν την προσοχή μας από αυτά που πραγματικά συμβαίνουν μέσα μας. Ποτό, υπερκατανάλωση τροφής, τυχερά παιχνίδια κλπ μας οδηγούν στο να δραπετεύσουμε από τον συναισθηματικό πόνο, την δυσαρέσκεια, ακόμα και την πλήξη. Επειδή τα δυσφορικά συναισθήματα είναι συχνά δύσκολο να αντιμετωπιστούν και να απαιτούνται ανάληψη ευθύνης, τείνουμε να τα απομακρύνουμε. Και ο ευκολότερος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσω μιας εθιστικής συμπεριφοράς.
Ο εθισμός χρησιμοποιεί για να αποσπάσει την προσοχή μας. Γινόμαστε αναίσθητοι παύοντας να είμαστε παρόντες στη στιγμή, σε μια προσπάθεια να αποφύγουμε το πραγματικό πρόβλημα. Όταν εμπλεκόμαστε σε εθιστικές φορές, δεν έχουμε τον χρόνο, την υγιή κατάσταση του νου ή τους πόρους για να αντιμετωπίσουμε το ερέθισμα που υποβόσκει βαθιά μέσα μας. Απλά παίρνουμε μια μικρή ¨δόση¨ αδρεναλίνης, της ορμόνης του που εκκρίνεται στο σώμα μας όταν αισθανόμαστε έντονα συναισθήματα όπως θυμού ή αγανάκτησης, γιατί ενεργοποιούμε την κατάσταση ¨μάχης ή φυγής¨ και αυτό είναι που μας κάνει να νιώσουμε καλά στιγμιαία.
Το πρόβλημα με την αδρεναλίνη είναι ότι ναι μεν μας κάνει να αισθανόμαστε ζωντανοί, αλλά μόνο για λίγο. Είτε πρόκειται για τη γευστική απόλαυση από ένα δεύτερο κομμάτι κέικ σοκολάτας που θα φάμε, είτε για τις επιδράσεις μιας ναρκωτικής ουσίας, ωθούμε το σώμα μας σε μια κατάσταση που ξεφεύγει από την υγιή και τα δυσφορικά μας συναισθήματα σε προσωρινή εξαφάνιση. Βεβαίως, δεν αργεί να επανέλθει εκείνη η στιγμή που θα ξαναβρεθούμε καταπρόσωπο με τις σκοτεινές πλευρές και τους προσωπικούς μας δαίμονες έτοιμους να μας κατασπαράξουν και που θα εμπλακούμε σε περισσότερους εθισμούς, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που τελικά προκαλεί περισσότερους πόνους.
Όταν κατηγορούμε το ταίρι μας, εστιάζουμε προσωρινά την προσοχή μας στο άλλο άτομο και όχι στον εαυτό μας. Αντί να αναλάβουμε την ευθύνη του δικού μας ρόλου στην όλη κατάσταση, δημιουργούμε την προσοχή μας και μάλιστα αρκετά αποτελεσματική.
Ακριβώς όπως με τα ¨παραδοσιακά¨ εθιστικά μοτίβα, η ανάγκη μας να συνεχίσουμε να ρίξουμε το φταίξιμο στο ταίρι μας, να κάνουμε μια παρόμοιο συμπεριφορικό μας αυτή την φορά επαναλαμβανόμενο μοτίβο, το οποίο κλιμακώνεται και αρχίζει να ξεπερνά τη λογική μας σκέψη. Δεν μπορούμε ούτε μια ώρα δίχως να κάνουμε μια κριτική ή να ψάχνουμε λόγους για να τον/την κατηγορήσουμε με την πρώτη ευκαιρία.
Εκείνο όμως που συμβαίνει είναι, πως η σύγκρουση δημιουργεί κορύφωση της αδρεναλίνης στο σώμα μας σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο διότι λειτουργεί ως υποκατάστατο για ότι λείπει από τη σχέση μας. Συνήθως οικειότητα, έρωτας, ουσιαστική επικοινωνία και σύνδεση.
Όταν εξαπολύουμε το φταίξιμο στο ταίρι μας, μπορεί να συμβεί έντονα συναισθήματα μέσα μας, αλλά όχι εκείνα που μας βοηθούν να επιλύσουμε το πρόβλημα. Συνήθως δείχνουμε με το δάχτυλο ο ένας τον άλλον ή προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να διατηρήσουμε τον έλεγχο της κατάστασης στη βιασύνη μας να αποδείξουμε πως όλο το δίκιο είναι με το μέρος μας. Οι αισθήσεις μας όμως εξαντλούνται όπως όταν κάνουμε έρωτα αλλά μέσω της αντίθεσης και όχι της αρμονίας.
Όταν εξαπολύουμε συνεχώς το φταίξιμο στο ταίρι μας, πυροδοτούμε την αποσύνδεση και τη σύγκρουση. Η αδρεναλίνη εξελίσσεται γρήγορα από το σώμα μας και η επιστήμη μας λέει ότι από τη στιγμή που αυτό συμβαίνει, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου το ζευγάρι συνεχίζει να κλιμακώνει τη σύγκρουση για να διατηρήσει την υψηλά της επίπεδα. Σαν αποτέλεσμα προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε τα χαρούμενα συναισθήματα της αγάπης, της υγιούς επικοινωνίας και της οικειότητας, με την καταστροφική αδρεναλίνη της μάχης/φυγής, της απογοήτευσης και του πόνου.
Η απόδοση του φταιξίματος στο ταίρι μας γίνεται το ναρκωτικό μας και έως ότου αποτοξινωθούμε από αυτό, γινόμαστε σκλάβοι του ασυνείδητα, μη επιτρέποντας στη σχέση μας να ανθίσει.
Για να είμαστε σε θέση να πούμε ¨αρκετά έως εδώ¨, χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ανάγκη του ¨εσύ φταις για όλα¨, διαφορετικά είναι αδύνατον να νιώσουμε τη χαρά, τον ενθουσιασμό, τη ζωτικότητα και τη σύνδεση που επιθυμούμε. Γιατί όταν παύουμε να κατηγορούμε επί δικαίω ή αδίκω μόνιμα τους άλλους, τότε και μόνο τότε αρχίζουμε να ευδοκιμούμε.
Αυτή είναι και η στιγμή που μπορούμε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της απόδοσης του φταιξίματος στο ταίρι μας, να χτίσουμε τη σχέση μας σε νέες βάσεις, να απολαύσουμε τον έρωτα, τη διασκέδαση το γέλιο τη χαρά, να εστιάσουμε σε αυτά που μπορούν να μας κάνουν ικανοποιημένους και ευτυχισμένους σαν άτομα και σαν ζευγάρι …
********
